Jaloa. Jaloa? Jaloaaah!!

SONY DSCIn het vierde kwartaal komt de Club samen in een restaurant met een sterretje. Het was 28 December 2012: Jaloa.

Met een naam als betreft het een nieuwe Braziliaanse voetbalgod verwacht men uiteraard wat frivoliteit en doelgerichtheid. En inderdaad, die huischampagne dribbelde vrolijk en net iets te makkelijk onze viermansverdediging op een hoopje. Niet verwonderlijk, zonder briefing: ik denk niet dat ook maar de naam van de bubbels werden vermeld. Een enkele onverlaat of doerak zou kunnen denken dat het evengoed een uitstekende cava geweest ware.

Op naar de amusekes. Twee potjes met van die kleine wukkels die je met een soort naald uit hun huiske moet pulken. Eenmaal succesvol levend (?) geopereerd krijg je een soort zwarte made die wat naar de zee smaakt. Misschien een delicatesse die we nog moeten leren te appreciëren? Ik herinner me mijn eerste glas bier nog.

We kiezen te gader voor het marktmenu inclusief aangepaste wijnen (54 euro). Het marktmenu betekent dat de chef ingrediënten is gaan vinden op een markt (echt?) en daar dan iets gezellig mee maakt. Nu ja, het enige wat wij de chef verder nog zien doen is op het fornuis zitten en gebarend instructies geven aan zijn hulpjes. In tijden van crisis een man teveel op de vloer…de zaken gaan Jaloa blijkbaar voor de wind. Het marktmenu is vandaag volgens de zaalmeester: gemarineerde makreel met een brunoise van komkommer afgewerkt met biet als voorafje, hinde met een mousseline van kastanje als resistentieschotel en chocoladeijs met een espuma van koffie als toemaatje.

Als tweede amuseke krijgen we van onze kelnerin een ijsje van een groente, de naam ontglipt me even, en “wortel pickels”. Die brave jonge waalse hinde bedoelde natuurlijk worteltjes in ‘t zuur (pickled, haha). Maar zeker niet kwaad dat hapje. Een tweede taalfratsje wordt afgestoken door onze garçon, die een broodje met savarin (rogge) door onze penningmeester laat verstaan als “raisin”. Onze penningmeester is van geen mopje vervaart en maakt de brave man onvrijwillig wijs dat het een rozijnenbroodje betreft. Ik verwed er mijn hoedje op dat er heel wat klanten die dat broodje na ons kozen, nog vreemd hebben opgekeken.

Maar het voorgerecht is zondermeer uitstekend: de makreel is supervers en smaakvol. Met de brunoise is men wat karig, net als met de uitmuntende witte franse wijn. Meer info dan het etiket en de streek krijgen we helaas niet te horen. Een wederkerend klein mankementje. Ook de hoofdschotel, simpelweg aangekondigd door onze garconette als “int met stoeffpot” is HEERLIJK. Het betreft twee stukkies malse biche met een mousseline van kastagne, gebackuped door een stoofpotje in een savooikoolblad. Schitterend. De rode wijn is prachtig: vol, kruidig en krachtig genoeg om de smaak van het int te vermenigvuldigen. De rodewijnbediening is in hetzelfde bedje ziek als de wittewijnbediening: weinig vocht (1 half glas) en geen info. Jammer.

Het dessert wordt aangekondigd als een quenelle van chocoladeijs met een espuma van koffie. Maar zonder espuma, want die is op. Nu ja, we zijn meer benieuwd naar de stukjes eetbaar zilverpapier die kerstgewijs op onze bordjes liggen. Dat is lelijk en ze smaken letterlijk nergens naar. Maar het chocoloadeijs is van het beste dat ik ooit heb geproefd.

Traditioneel sluiten we het sterretje met een koffietje en een digestiefke. Die zijn dit keer op kosten van Herrn Peningmeester die een leuke nieuwe verantwoordelijkheid opneemt. Bij het afleveren der geestrijke vochten plaatst de garçon de verkeerde glaasjes bij de verkeerde Clubleden. Wederom, een klein foutje in de rayon drank.

In groep besloten we ter plaatse om Jaloa de kwotering “Orval” te geven: tussen e pintje en ne calvados (uitstekend prijs/kwaliteit), een B+ in feite. Maar als ik achteraf alle “kleine” foutjes optel, kan ik niet aders dan deze beslissing te herbekijken. Dit kan eigenlijk niet voor een sterrenrestaurant: doe maar gewoon e pintje (degelijk materiaal).

Ik had vroeger vaak iets soortgelijks in mijn agenda staan: Jaloa kan beter!!

Advertisements

Published by

Président-Fondateur-à-Vie

Zoals het een algemeen bestuurder betaamt, beperkt de Président zich binnen OBLC tot het doorhakken van strategische knopen. De président geeft de voorkeur aan kwaliteit boven kwantiteit al haalt hij deze rangorde tijdens kwartaalbijkomsten (Q’s) wel eens door elkaar. Culinaire ambitie: het drinken van een kopje Kopi Luwak, de duurste koffie ter wereld.

2 thoughts on “Jaloa. Jaloa? Jaloaaah!!”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s