De Napolitaanse pizza au fond

De helft van uw favoriete Ottenburgse Business Lunch Club, met name de secretaris en de schatbewaarder, trokken in de zomer van 2016 naar Genk om er pizza te eten. Je zou denken dat er van al die Italianen, gelokt door fysieke arbeidsvreugde, ook hun nationale receptenboek zouden meenemen… En dat is ook zo, aldus onze insider: gewoon even in de Vennestraat flaneren en keuze te over: La Posta voor een pasta of suggesties, heel informeel en eenvoudig, maar wel heel lekker. Of Casa Paglia, ook van de eigenaars van La Posta, maar hier eet je pizza. Als je voor een dakterras wil gaan, dan ga je naar Carbone. Of in het centrum kan je terecht bij Peppe, gekend van njam!tv, en die kerel blijkt echt te bestaan… Dat is al de tweede keer -na Ben Weyts- dat uw secretaris een echte persoon met een typetje verwart.

De keuze van de club viel echter op de laatste tip van onze insider: Il Proverbio. De chef-kok van dienst is een heuse Limburger-wereldburger. Economist van opleiding, pizza-boy omdat het kan. Die rakker heeft het in zijn hoofd gehaald om helemaal naar Napels te gaan om een speciale opleiding tot Napolitaanse pizza-boy te volgen. Nu is hij de eerste Napolitaanse pizza-boy in de Benelux met een speciaal diplomaatje en daarmee staat hij ook als eerste pizzeria vermeld in de Michelgids. 

Nou, klinkt allemaal lekker, hoog tijd om een pizza te bestellen. Sorry, een Napolitaanse pizza, gebakken door een Limburger. De schatbewaarder liet er geen gras over groeien en bestelde hupsakee meteen een flesje vino als aperitief. Zijn oog viel op Vigneto Capitel Chardonnay D.O.C. (albino armani). Sinds hij een ‘cursus’ heeft gevolgd in Bordeaux kan hij vlot het onderscheid maken tussen witte en rode wijn en heeft hij inmiddels ook al door dat hij van een van beiden paarse tanden krijgt. Volgens de secretaris koos zijn collega gewoon een rode wijn die noch de goedkoopste, noch de duurste. Oldest trick in the book dus.

Schoof die wijn lekker weg? Nou ja, eens de kurk er af was, was het kopje er af en wijle slurpen maar van die robijnrode wijn die ook als diepgeel werd omschreven, wat de secretaris dan weer in de war bracht. Frisse geur, tonen van zacht fruit en na die frisse aanzet een volle warme afdronk met een licht bittere toets. Dat is, voor alle duidelijkheid, gewoon het tekstje van de kaart, waar uw secretaris stiekem een fotootje van nam. We zaten op het terras, dus dan mag dat.

Bestellen dan maar! Uw schatbewaarder koos voor een San Vincenzo en de secretaris opteerde dan weer voor een San Gregorio. Een schot in de roos, want een olijfke, wat ham en pecorino, dat lust uw secretaris wel. Was het een lekkere pizza? Zeer zeker. Of het nu de beste Napolitaanse pizza ooit was, durven we evenwel niet te zeggen, om de simpele reden dat wijle bijgot niet thuis zijn in de wereld der Napolitaanse pizza’s en dus ook niet kunnen vergelijken.

IMG_3187
De San Gregorio, een Napolitaanse pizza

Er is, zo blijkt, een verschil tussen Napolitaanse en Romeinse pizza’s. In welke categorie de pizza’s vallen die m’n sportdokter Oetker aanraadt, is nog geen consensus in wetenschappelijke kringen. Om het verschil simpel uit te leggen: die Napolitaanse pizza is op 60 seconden gebakken . Kletske boem petske! En ik dacht dat die sportpizza’s snel klaar waren (12 minuten!)

Waarom is die pizza nu zo snel klaar? Wel, er zit weinig tot geen vetzakkerij in het deeg. Leg daar dan een vers tomatensauske over, wat buffelmozerella en voor je het weet ben je aan het smullen. Goed gezien van die sympathieke gozer met z’n brilletje. Pizza afhalen krijgt dan ook een nieuwe dimensie: je moet niet eens een bestelling op voorhand doorgeven. Ideaal voor last-minute beslissers (lees: twijfelaars)

Wie meer wil weten over het verschil tussen Romeinse en Napolitaanse pizza, kan terecht op de handige site: http://www.google.be , gewoon even “wat is het verschil tussen een romeinse en een napolitaanse pizza” in de zoekbalk ingeven.

IMG_3186
Buffelroomijs waar uw secretaris al een hap had uit genomen.

Terwijl de businessplannen duchtig werden besproken, bestelden de heren ook nog een dessert. Roomijs op basis van buffelmelk? We zijn hier nu toch… Klets daar nog wat nootjes en honing bij en je hebt een coupe met een Italiaanse naam. Classy.

 

Later die avond werden we nog getrakteerd op de lekkerste vleesklak van Vlaanderen, maar daar zijn helaas weinig volzinnen van terug te vinden in het hoofd van de secretaris… De San Gregorio bleek helaas niet de ideale fond te zijn om het een hele avond op een zuipen te zetten. Wel een lekker piezzaatje, daar niet van.

 

Het verdict: “nen bacardi-cola”

Kom hier zeker eens een pizza eten als je wil opscheppen tegen je vrienden over de Napelse origine ervan, maar zie het zeker niet als een stevige fond voor zwijnerij achteraf.

 

 

 

 

 

Published by

Secretaris

De secretaris binnen de Ottenburg Business Lunch Club heeft als taak het maken van notulen en flauwe opmerkingen tijdens een vergadering. Ook het schrijven van brieven en uitnodigingen is een van de taken. Tegenwoordig is de secretaris ook contactpersoon voor ingekomen fan- en haatmails. Tevens zorgt hij daarnaast de uitgaande e-mails en uitgebalanceerde roes-controle. Bovendien durft de secretaris al eens op zijn eentje tientallen alcoholische consumpties te slurpen.

One thought on “De Napolitaanse pizza au fond”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s