Wim Ballieu heeft maar één bal en dat is spijtig.

Toen onze Secretaris onlangs op vakantie -euh werkbezoek- in een Franse McDonalds een Heineken geserveerd kreeg, viel zijn franc in zijn overgelopen emmer. Zijn maatje was vol van heel die globalisering. Waar the fanta zijn wij als mensheid mee bezig? Is het leven niet te kort om eenheidsworst met rioolwater te drinken? Ja, tuurlijk! Groot was dan ook zijn verbazing toen de Sales Account Executive Corporate & International Markets hem uitnodigde om wat kwartaalcijfers te bespreken bij Balls & Glory – Leuven, volgens de secretaris immers evengoed een fastfoodketen, toch?

De Sales Account Executive Corporate & International Markets is bedroefd dat zijn BMW niet voor de deur kon staan.
De Sales Account Executive Corporate & International Markets is bedroefd dat zijn BMW niet voor de deur kan staan.

Dat de Sales Account een beetje te laat was, mag niet verbazen: door het Leuvens circulatieplan kon hij zijn BMW niet voor de deur parkeren, wat spijtig is, want BMW’s zijn gemaakt om voor de deur te parkeren en niet om ergens ondergronds weg te kwijnen. De Secretaris op zijn beurt moest dan weer heel snel weg, een andere opportuniteit bespreken. Dat maakt dat we slechts 22 minuten hadden om bulletgewijs de agenda af te haspelen en de boulet te verorberen.

We gaan eerlijk zijn: De Secretaris heeft het niet zo voor eethuizen die voornamelijk bezig zijn met een goed ‘concept,’ ‘verhaal’ of ‘brand’ te slijten. Hij gelooft niet echt dat je authenticiteit schaalbaar kan maken. Voorbeeld: wat is er mis met een stuk metaal van het croquemachine in de croque hawaii in de Clé d’Or? Absoluut niets, ‘t is zelfs charmant. Maar stel nu dat ze dat in een concept gieten? Dat je ook in Kortrijk, Tokyo, Budapest en Tirana in de authentieke Clé d’Or-ervaring kan hebben: ook in Tirana liggen de bouletten al een dagje te lang onder een stolp te zweten, in Tokyo is de spagge bolo waterig plat en in Budapest krijg je volgens een bepaald algoritme ook af en toe een stuk metaal in je croque, waarbij je dan verplicht deel uitmaakt van de instagramstory. Wij passen alvast beleefd voor al die verplichte beleving.

De Sales Account heeft enkel principes als deze ook makkelijk, praktisch en exact dezelfde als zijn disgenoot zijn, maar toch bleef hij beweren: “ik vind het niet slecht hier. Snel, goedkoop en lekker.” Eénieder die wat van projectmanagement afweet, beseft dat Prijs – Kwaliteit – Snelheid nooit alledrie bovengemiddeld kunnen zijn.

Tik tak.
Tik tak.
Nog 20 minuten te gaan.

De Secretaris bestelt één van de vier mogelijke ballekes (vegetarische optie uiteraard niet meegeteld, want een vegetarisch balleke is geen balleke) en de Sales Account bestelt een ander type balleke. De keuzes zijn simpel: ne classic of ne special en dan met koebeestvlees of kippebeestvlees. Classic of special hangt dan af van de vulling. Want ja, dat is de trademark van Balls & Glory, dat er een zachte vulling zit. In het geval van de Secretaris was dat een grijze saus van olijven. Bij de Sales Account stak er een appelke in.

“Of dat geflankeerd moet zijn door stoemp?” Sorry: Stoemp. Want zulke nostalgische termen waarvan datagestuurde marketinganalyses uitwijzen dat onze menselijke psyche er vatbaar voor is, typ je ook best cursief. Stoemp of een slaatje dus. Euh, wa paasde? STOEMP bien sur. En doe daar maar meteen ne Vedett bij. Slurps. 

Tik tak.
Tik tak.
Nog 15 minuten te gaan.

De Secretaris wordt boos. Dan bedenk je een heel concept met eigen huisstijl, trademarks en nodige cursiefjes en dan krijg je dit. Een bord met 1 grote boulet op, op een proper uitgesmeerd laagje stoemp. Wie heeft er bedacht dat je je eetkraam BALLS & Glory noemt en dat je dan maar 1 boulet krijgt? Waarom heet het dan niet BALL & Glory? Onbegrijpelijk volgens de Secretaris. Valt niet te vergeven. 

Tik tak.
Tik tak.
Nog 10 minuten te gaan.

Vedettje half leeg. Goed gesprek. Mmmm. Bijna zen. Wabliefteru?! Beseft de Secretaris nu goed dat die boulet (slechts 1, niet meerdere!) eigenlijk is uitgehold, zodat er een zogeheten vulling in kan, maar dat dat dus ten koste gaat van de hoeveelheid vlees? GODVERDOEMME!

Tik tak.
Tik tak.
Nog 5 minuten te gaan.

Bouletje op. Vedettje leeg. Slechts 12,5 euro vijftig betaald voor de boulet en nog wat kleingeld voor de Vedett. Zonneke op’t bolleke. Gezellig. Nog efkes onderuitzakken. Tijd voor wat poëzie. 

Ja, dat viel eigenlijk nog wel mee.
Zo’n boulet op een bedje van wortelpuree.

Advertisement

Published by

Secretaris

De secretaris binnen de Ottenburg Business Lunch Club heeft als taak het maken van notulen en flauwe opmerkingen tijdens een vergadering. Ook het schrijven van brieven en uitnodigingen is een van de taken. Tegenwoordig is de secretaris ook contactpersoon voor ingekomen fan- en haatmails. Tevens zorgt hij daarnaast de uitgaande e-mails en uitgebalanceerde roes-controle. Bovendien durft de secretaris al eens op zijn eentje tientallen alcoholische consumpties te slurpen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s