Op Pinksteren kwamen de beloofde Heilige Geest, flaskes rode vino en een lekkere Osso Bucco over de discipelen.

Planmatig kwam het beter uit dat we op Pinksteravond gingen LunchClubben in plaats van een vrijdagnamiddag. Oke, flexwerk dan maar. Na deskresearch bleek enkel Osteria Michele te Leiven aan onze hoge eisen vooraf te voldoen.

We werden in een leeg Leuven op een Italiaans reisje meegenomen langs alle Italian Classics, als eerbetoon aan Gianluigi Buffon. Die gelkop heeft verder niks met dit artiekel te maken, maar de mogelijkheid tot vrije associatie en de afwezigheid van contractuele verplichtingen dwingt ons soms tot veel te lange, irrelevante tangconstructies, die onze intro dan helemaal kapen. Sorry.

Ik vat graag even samen: eerst gaan we het hebben over leeg Leuven op Pinksteravond. Vervolgens praten we over de Italiaanse bermundadriehoek die elke recensent op een dwaalspoor brengt, om af te ronden met verslag van de Italian Classics van Osteria Michele.

Pinksteravond en Leuven is leeg.

Rare ervaring, een Pinksteravond in Leuven. Blijkt dat de Leuvense horeca toch wat vromer is dan we dachten, want allen respecteren ze de rust die ons gegund is ter ere van de uitstorting van de heilige geest van kameraadje Jezus. Niet dat ze daar destijds ook een maandag voor kregen, dat is vooral een verwezenlijking van de vakbonden, maar laat ons vooral hun werk niet kritisch fileren; die mannen zijn de laatste tijd nog al snel op hun teen getrapt. Soit, we dwalen af, tweede maal, zoals we zondag ook dwaalden doorheen de stad waar we vroeger 20% van onze levensverwachting af hebben gezopen. Damn you Seven Oaks, Marengo & het Vliegend Varken.

Dit is geen foto van een Orval. Wel van een fles wijn.

Een orvalleke als aperitief in de Picasso (haja, de Commerce was ook dicht!). Er was geen kat op straat en nog minder mensen. Enkel een indrukwekkende windhoos incluis stofwolk die over het Herbert Hooverplein waaide als ware het een indrukwekkende windhoos. Had ik al gezegd dat dat incluis stofwolk was? Nu dit gezegd, lekker is dat stof niet in een glaspartij orvaux, wijle dus naar binnen. Lang hielden we het daar niet uit, want de kerel en/of zijn 2 parkieten maakten heel veel lawaai. We hadden ons leeg glas en enkele ducaten in de waardemeter van de euro inmiddels verruild voor een volle pul witbier uit Hoegaarden. Die schoof binnen als een gladde aal ingesmeerd met olijfolie op een met bruine zeep ingevette plastieken dekzeil gesitueerd op een steile berg.

Genoeg pre-aperitivo, we trokken verder richting Osteria Michele via de Tiensestraat. We passeerden Thai House, dat gek rond restaurant, toen plots een enorme droefnis me overviel: hier werd ik voor de eerste maal door een vrouw op een romantisch dwaalspoor gebracht. Ze beloofde die bewuste dag daar op mij te wachten, op de hoek van Thai House… Ik was jong, bewust naïef en er bestond nog geen tinder om een vrouw van een slechte recensie te voorzien.

De Italiaanse bermuda-driehoek die elke recensent op een dwaalspoor brengt.

La Divina Commedia, proper op den hoek.

Dat is daar een fameus Italiaans driehoekske in’t begin van de Tiense. Je hebt daar Divina Commedia dat er prachtig uitziet, verse creatieve stuff verpatst, maar wij bleven letterlijk op onze honger zitten. Anderen vinden het dan wel weer top. Iedereen in de war.

Dan heb je de hipste keet van Leuven, Baracca, beter bekend als het Knokke-zoute van de tiense straat: maanden op voorhand reserveren om op ‘t terras te kunnen zitten. Zien en gezien worden. Op de Tiense! Als kinderen van de jaren ‘70 & ‘80 lachen we ons een kriek. Maar goed tijden veranderen, dochsels het principe prijs-kwaliteit is dan wel weer tijdloos. Ons verdict: foodsharing is daar duur en ne pizza eten is basse classe. De keet is overroepen, maar iedereen die me al op het terras zag zitten, vond vermoedelijk wél dat ik er als een baas uitzag. Dus wie wint er dan?

Laatste Italiaanse restaurant in de driehoek is het voor ons minder bekende Osteria Michele, wat volgens insiders: De Peperhete Oester van Michèle wil zeggen. Ideaal dus om te bezoeken. En ze zijn open op Pinksteren. Dat bevestigde de eigenaar telefonisch toen ik in een van mijn vele onzekere momenten de dag zelf eens dubbelcheckte. “Als ik de telefoon opneem, zijn we open he meneer”. Italiaanser kan een antwoord niet zijn -behalve als ie het echt in’t Italiaans zou zeggen dan- arrogant, maar ook schattig. Beetje zoals Buffon.

Na deskresearch deden we wat aan peer-evaluation. Twee leivense connaisseurs werden onafhankelijk van mekaar gepolst naar hun ervaringen in Osteria.

NEGRONI. IS.LEKKER.

“Niet goed. Al eens geweest. Nooit meer. Lelijk tegen gevallen.”

En
“Overpriced, niet echt verfijnd, te klein”

En ik dacht terug aan de samenvatting van Italianen in Leuven, met la Divina Commedia als referentiepunt:

“Betere prijs dan Officina Clandestina, veel betere kwaliteit dan La Stanza, verfijnder dan Rossi, minder overroepen dan Barraca, authentieker dan Per Tutti,  met Osteria Michele wil ik zelfs geen vergelijking maken en enkel de pieza in Aurora is nog beter, maar dat is iets persoonlijk,…”

Heb lef en maak een menu van 5 italiaanse klassiekers

 

Als je niet van tomaten houdt, ben je gescheten bij een Italiaan.

Ja, da’s durven. Beginnen met een tomaat-mozarellaake, ge kent dat wel, prat gaan op hun verse ingrediënten, sobere bereiding en een olijfolieke dat ge niet in den aldi kunt kopen. Ja, dat ging ons goed af. Behalve de Chef d’ambiance, die eet niet graag rauwe tomaten en hadden die kwistenbiebels daar toch wel geen volledige tomaat bij gesneden seg.

Gelukkig kon hij de smaak wegspoelen met de Negroni van uitstekende makelij. U weet wel, het drankje van 2018 (neen flair, watermeloenchampagne staat zelfs niet in de top10!) Het leuke aan een Negroni is het verhaal erachter, dat beschreef ik vorig al.

Klaar voor gangske numero twee.

Vitello Tonato, nog zo’n uber-classic. Eerst en vooral dat heeft niets met de

Vitello Tonato is geen tonijn.

vitaliteit van Tonijn te maken, maar is gewoon heel dun gesneden kalfsgebraad, met e sauzeke, wat rucola en kerstomaatjes. Weer die verdomde tomaatjes, maar wel in een hoeveelheid dat onze Chef d’A kon verwerken. Ten tweede moet ik nog iets schrijven, want ik opende met ‘eerst en vooral’, maar weet niet goed wat, laten we besluiten dat het gewoon lekker was?

Als derde gang kregen we een fantastisch bolleke spaghetti alla poverella.

Het beste bolleke spagge ooit

Nooit gedacht dat we achterover zouden vallen bij het eten van een simpele spaghetti. Maar het was toch ook zo. Ook hier pasta perfectemundo al dente geprepareerd en een klein smaakbommetje in de mond en al en zo.  Door de overdaad aan tomaat, moet ik denken aan de Paassmuldagen van onze voetbalclub van weleer, S.K. Ottenburg, waarbij het menu bestond uit Tomatensoep met Balletjes als voorgerecht en als hoofdgerecht hadden we balletjes met Tomatensaus. In m’n ooghoek zie ik de Chef d’A echter wel smullen dat het een naam heeft.

Bij gang 4 kregen we de keuze tussen Osso Bucco (de beste ooit, het vlees was zo zacht als een de vacht van een luxekonijntje) en ne schotel met vis. Bij wijze van inhoudelijke afwisseling plaatsen we beide foto’s naast mekaar en mag u raden wat wat is.

Ken jij het verschil tussen een Osso Bucco en iets anders?

 

 

 

 

 

 

Kunnen we typischer afronden in de reeks Italiaanse Classics dan met een Tiramissu aka Amaretto opgevuld met vaste voeding? We gaan heel eerlijk zijn: dit was gewoon goed uitgevoerd, simpele gerechten met vakmanschap gemaakt. 59 euro voor een vijfgangenmenu, dat aangelengd met 32 euro aan alcoholische consumpties en voor 91 euro mag je spreken van een avondvullend en geldbeugel-sparend programma. Zelfs voor een lunchmenu was dit niet overdreven geweest. De bediening was gezellig en zowel in’t Engels, Frans, Nederlands als Italiaans. Een lichte teleurstelling was ons deel, want we hadden zo op ons Duits geoefend.

Conclusie: Een bacardi-cola in de waardemeter van de club. 

Advertisements

Published by

Secretaris

De secretaris binnen de Ottenburg Business Lunch Club heeft als taak het maken van notulen en flauwe opmerkingen tijdens een vergadering. Ook het schrijven van brieven en uitnodigingen is een van de taken. Tegenwoordig is de secretaris ook contactpersoon voor ingekomen fan- en haatmails. Tevens zorgt hij daarnaast de uitgaande e-mails en uitgebalanceerde roes-controle. Bovendien durft de secretaris al eens op zijn eentje tientallen alcoholische consumpties te slurpen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s