Recensie: We houden van la Wallonie, iets minder van L’Art-Home

Het valt al ‘ns voor dat ik de grenzen verleg en de taalbarrièrre doorbreek aan de snelheid van een “adje”. Wallonië, waar een angstige minderheid der Belgen gehuisvest is (“Woehoeeeee…Bart Le Wèvre, le loup-garou”). Ik ben er graag. Niet in het minst omdat het op een steenworp onzer Druivenstreek ligt en parkeren bijna verniet is, tevens is er des avondsch geen alkiehol-kontrole. Jean Avec La Cascette De La Gendarmerie werkt er de neuf à cinq, et pas une minute teveel.

In Wavre is doorgaans geen hol te beleven, maar het herbergt wel een paar leuke eetablissementen. “Tero” is bvb. een persoonlijk favorietje en in “Le Diable au Thym” ben je altijd bien servi. En kent u “Un Altro Mondo” al?

Continue reading Recensie: We houden van la Wallonie, iets minder van L’Art-Home

Waarom we het jammer vinden dat Jesse Den Dulk ons eerst ni effe belt

Naar aanleiding van het artikel “Aan de kant Gin & Tonic, hier komt Vermout”

Jesse is een monument. Een kanjer. De Messi van bartenderland. Hij zette de cocktailerij eigenhandig weer op de kaart zodat we steeds weer de weg vinden als we dwalen, mixgewijs…dat spreekt.

Onze schatbewaarder is tuk op GT Bien Soigné
Onze schatbewaarder is tuk op GT Bien Soigné

Groot was echter onze verbazing bij het lezen van dit toch wel niet-mis- te-verstane artikel. Jesse rangeert hier zomaar eventjes de Club’s lievelingscocktail uit: De GT Bien Soigné. Onze “Signature Dish”. Nu, kom bij eender welk clublid op de borrel en een GT Bien Soigné zal uw deel zijn. Want u moet zich natuurlijk “bien soigné” voelen. Klantvriendelijkheid, customer-focus…het is zooooo belangrijk (lees verslag La Villa In The Sky). Het kan een zaak maken of kraken.

U bent in war. Wacht even, ja, dit gaat effectief ergens naartoe. We duiden even verder.

Bij het inluiden van het nieuwe jaar des Heeren 2017 voorspielen (ik vind dat mooier dan ‘voorspelden’) we al de upcoming trends:

1. De pens is terug. Klopt nu al en sneller dan voorspeld – het voorgerecht bij ons laatste 2- sterrenbezoek was…pens.

2. Het koffiemoment om 11 wordt vervangen door een borrelmoment. Hopla, het parlement bekrachtigde onlangs. Dixit Herman De Croo op Radio 1: “Een neut om elf is goed voor jezelf”.

Jesse, beste kerel,

Vooraleer je je dus aan dergelijke stoutmoedige uitspraken waagt, bel ons effe man. Dit wordt niks, die hele Vermoutzaak. De GT Bien Soigné is heilig en de OBLC voorspelt de trends, hoe moeilijk is dat? Deze tips…van ons en voor jou. Enkel en alleen omdat wij je respecteren. Omdat we je willen zien waar je hoort: aan de top en nergens anders. Daarom, en alleen daarom vinden we het jammerdat je ons eerst niet effe belde.

OBLC’s State of the Union: druivenstreekbieren!

Zaterdag 1 oktober jongstleden.  Een bierfestival. In onze geliefde Druivenstreek dan nog wel. Daar zal de Club wel zijn geweest, hoor ik u denken. Klopt als een cannetteke 50cl Jupiler. Edoch, ei zo na hadden we deze eersteling gemist. Gelukkig dat de Club’s huisfacteur en sympathisant van het eerste uur, PaperBoy Timo, er ons op de vooravond nog attent op maakte. Jahaa, bier en festivals. Dat zijn nu eenmaal zaken waar men tijdens de koffie bij Bpost over voorkaart. Een plan ware dan ook snel gesmeed: er is op Kamp Kwadraat – waar dit nieuwe bierforum namelijk huishoudt – een speeltuin. Makkelijk zat. Onder de vermomming van “een namiddagje uit met de kids” konden onzer beterhelften bezwaarlijk een strootje in de weg leggen.

Continue reading OBLC’s State of the Union: druivenstreekbieren!

Ik ken net zoveel van wijn als Wesley Sonck van voetbal.

Toegegeven, Wezzel was best een aardige voetballer in z’n tijd, maar het is niet omdat je 457 profwedstrijden speelde, dat je ook iets zinnig over het spelletje te zeggen hebt. Ik kom ter zake – en wel nu: blijkt dat ik van augustus 2014 tot vandaag de dag exact 457 flessen vino degusteerde (dan wel wegklokte alsof het m’n laatste dag was). Over toeval gesproken. Verstand van wijn heb ik edoch niet. Continue reading Ik ken net zoveel van wijn als Wesley Sonck van voetbal.

Innoveren, onder andere…

Dat de OBLC z’n tijd voorruit is, dat willen we graag staven aan de hand van een paar simpele voorbeelden:

  • Reeds in 2012 stelde de Club aan Jaloa voor om zichzelf in vraag te stellen. Gevolg: michelinster kwijt in 2014.
  • Het ware 2009 toen de Club toppertje Au Chai Gourmand aanraadde bij liefhebbers van gezellige, laagdrempelige gastronomiteit. Gevolg: een verdiende Michelinster in 2014.
  • En jawel, 2014 en het beste bierrestaurant ter wereld is De Heeren van Liedekerke: het was 2010. Jammer: geen verslag.

Geen toeval dat we 2014 zien als een nieuwe start. Daarom zijn we zijn reeds op zoek naar het volgende toprestaurantje met als enige doel: voortesten – enkel en alleen voor u. Want u verdient het beste, aan de beste prijs.

Gelukkig Nieuwjaar!

L’Amandier

imagesHaaaa…Genval. Le Lac. Het Monaco van Wallonië.

Men zou denken: de goeie commerçant telt hier vanzelleves een paar positieve gehele getallen bij de gebruikelijke verkoopprijsberekenfactor (of hoe heet dat).

Niet zo in L’Amandier, op een steenworp van het meer.

  • Ontvangst: hartelijk
  • Sfeer: huiselijk
  • Eten: verfijnd

Een lunch menu, 3-gangen inclusief aangepaste wijn klokt er af op 36 euro.

Top, en maar net de grens over.

Houten been ipv. houten kop

Jambe-de-Bois-OBLCEen heuse ontdekking die Jambe-de-Bois van Les Brasseries de la Senne. Hoppig en bitter.

Heeft wat weg van een Orval gemixt met een Westmalle Tripel…een uitspraak waar ik wel zal worden op afgerekend door echte bierkenners. Je m’en fous!

Zonder voorschrift verkrijgbaar in DE speelgoedwinkel voor papa’s, QV Idee in Huldenberg.

Jaloa. Jaloa? Jaloaaah!!

SONY DSCIn het vierde kwartaal komt de Club samen in een restaurant met een sterretje. Het was 28 December 2012: Jaloa.

Met een naam als betreft het een nieuwe Braziliaanse voetbalgod verwacht men uiteraard wat frivoliteit en doelgerichtheid. En inderdaad, die huischampagne dribbelde vrolijk en net iets te makkelijk onze viermansverdediging op een hoopje. Niet verwonderlijk, zonder briefing: ik denk niet dat ook maar de naam van de bubbels werden vermeld. Een enkele onverlaat of doerak zou kunnen denken dat het evengoed een uitstekende cava geweest ware.

Op naar de amusekes. Twee potjes met van die kleine wukkels die je met een soort naald uit hun huiske moet pulken. Eenmaal succesvol levend (?) geopereerd krijg je een soort zwarte made die wat naar de zee smaakt. Misschien een delicatesse die we nog moeten leren te appreciëren? Ik herinner me mijn eerste glas bier nog.

We kiezen te gader voor het marktmenu inclusief aangepaste wijnen (54 euro). Het marktmenu betekent dat de chef ingrediënten is gaan vinden op een markt (echt?) en daar dan iets gezellig mee maakt. Nu ja, het enige wat wij de chef verder nog zien doen is op het fornuis zitten en gebarend instructies geven aan zijn hulpjes. In tijden van crisis een man teveel op de vloer…de zaken gaan Jaloa blijkbaar voor de wind. Het marktmenu is vandaag volgens de zaalmeester: gemarineerde makreel met een brunoise van komkommer afgewerkt met biet als voorafje, hinde met een mousseline van kastanje als resistentieschotel en chocoladeijs met een espuma van koffie als toemaatje.

Als tweede amuseke krijgen we van onze kelnerin een ijsje van een groente, de naam ontglipt me even, en “wortel pickels”. Die brave jonge waalse hinde bedoelde natuurlijk worteltjes in ‘t zuur (pickled, haha). Maar zeker niet kwaad dat hapje. Een tweede taalfratsje wordt afgestoken door onze garçon, die een broodje met savarin (rogge) door onze penningmeester laat verstaan als “raisin”. Onze penningmeester is van geen mopje vervaart en maakt de brave man onvrijwillig wijs dat het een rozijnenbroodje betreft. Ik verwed er mijn hoedje op dat er heel wat klanten die dat broodje na ons kozen, nog vreemd hebben opgekeken.

Maar het voorgerecht is zondermeer uitstekend: de makreel is supervers en smaakvol. Met de brunoise is men wat karig, net als met de uitmuntende witte franse wijn. Meer info dan het etiket en de streek krijgen we helaas niet te horen. Een wederkerend klein mankementje. Ook de hoofdschotel, simpelweg aangekondigd door onze garconette als “int met stoeffpot” is HEERLIJK. Het betreft twee stukkies malse biche met een mousseline van kastagne, gebackuped door een stoofpotje in een savooikoolblad. Schitterend. De rode wijn is prachtig: vol, kruidig en krachtig genoeg om de smaak van het int te vermenigvuldigen. De rodewijnbediening is in hetzelfde bedje ziek als de wittewijnbediening: weinig vocht (1 half glas) en geen info. Jammer.

Het dessert wordt aangekondigd als een quenelle van chocoladeijs met een espuma van koffie. Maar zonder espuma, want die is op. Nu ja, we zijn meer benieuwd naar de stukjes eetbaar zilverpapier die kerstgewijs op onze bordjes liggen. Dat is lelijk en ze smaken letterlijk nergens naar. Maar het chocoloadeijs is van het beste dat ik ooit heb geproefd.

Traditioneel sluiten we het sterretje met een koffietje en een digestiefke. Die zijn dit keer op kosten van Herrn Peningmeester die een leuke nieuwe verantwoordelijkheid opneemt. Bij het afleveren der geestrijke vochten plaatst de garçon de verkeerde glaasjes bij de verkeerde Clubleden. Wederom, een klein foutje in de rayon drank.

In groep besloten we ter plaatse om Jaloa de kwotering “Orval” te geven: tussen e pintje en ne calvados (uitstekend prijs/kwaliteit), een B+ in feite. Maar als ik achteraf alle “kleine” foutjes optel, kan ik niet aders dan deze beslissing te herbekijken. Dit kan eigenlijk niet voor een sterrenrestaurant: doe maar gewoon e pintje (degelijk materiaal).

Ik had vroeger vaak iets soortgelijks in mijn agenda staan: Jaloa kan beter!!

Den Billeman

E goe stukske vlees haal ik al ‘ns graag bij Dirk en An, beter bekend als beenhouwerij Den Billeman. Dirk is een slager zoals een slager er MOET uitzien (denk aan een mix van Kojak, Regi en Dikke Billy Walter, respectievelijk 40, 10 en 50%) en heeft z’n eigen boerderij alwaar hij een deel van zijn vlezerij zelf opvoedt en verwerkt tot lekkers.

Los van het betere vleeswerk loop ik er graag binnen voor de betere roddels, om er zelf eentje te lanceren of een grappige halve waarheid aan te scherpen. Het is tevens een forum dat het Ottenburgs dialect tracht levend te houden…een snee hesp heet er nog “een breij esp” en 250 gram gehakt schept er geheid verwarring, zeg liever “een-alf pont gekapt”.

Onlangs viel mijn oog op een gigantisch stuk rode heerlijkheid: een exquis stukje cote a l’os! Dirk gaf er graag de juiste kooktip bij: “bakke in goei bauter, zonder saus astebleeft”. En hij had verdomd gelijk: een succulent lapje koe was me dat.

Een gezellige winkelervaring én kooktips!! Zeldzaam.
Zijt ge vantijd in de buurt van Ottenburg: vaut le détour.

Voor en na: