Op Pinksteren kwamen de beloofde Heilige Geest, flaskes rode vino en een lekkere Osso Bucco over de discipelen.

Planmatig kwam het beter uit dat we op Pinksteravond gingen LunchClubben in plaats van een vrijdagnamiddag. Oke, flexwerk dan maar. Na deskresearch bleek enkel Osteria Michele te Leiven aan onze hoge eisen vooraf te voldoen.

We werden in een leeg Leuven op een Italiaans reisje meegenomen langs alle Italian Classics, als eerbetoon aan Gianluigi Buffon. Die gelkop heeft verder niks met dit artiekel te maken, maar de mogelijkheid tot vrije associatie en de afwezigheid van contractuele verplichtingen dwingt ons soms tot veel te lange, irrelevante tangconstructies, die onze intro dan helemaal kapen. Sorry.

Ik vat graag even samen: eerst gaan we het hebben over leeg Leuven op Pinksteravond. Vervolgens praten we over de Italiaanse bermundadriehoek die elke recensent op een dwaalspoor brengt, om af te ronden met verslag van de Italian Classics van Osteria Michele.

Pinksteravond en Leuven is leeg.

Rare ervaring, een Pinksteravond in Leuven. Blijkt dat de Leuvense horeca toch wat vromer is dan we dachten, want allen respecteren ze de rust die ons gegund is ter ere van de uitstorting van de heilige geest van kameraadje Jezus. Niet dat ze daar destijds ook een maandag voor kregen, dat is vooral een verwezenlijking van de vakbonden, maar laat ons vooral hun werk niet kritisch fileren; die mannen zijn de laatste tijd nog al snel op hun teen getrapt. Soit, we dwalen af, tweede maal, zoals we zondag ook dwaalden doorheen de stad waar we vroeger 20% van onze levensverwachting af hebben gezopen. Damn you Seven Oaks, Marengo & het Vliegend Varken.

Dit is geen foto van een Orval. Wel van een fles wijn.

Een orvalleke als aperitief in de Picasso (haja, de Commerce was ook dicht!). Er was geen kat op straat en nog minder mensen. Enkel een indrukwekkende windhoos incluis stofwolk die over het Herbert Hooverplein waaide als ware het een indrukwekkende windhoos. Had ik al gezegd dat dat incluis stofwolk was? Nu dit gezegd, lekker is dat stof niet in een glaspartij orvaux, wijle dus naar binnen. Lang hielden we het daar niet uit, want de kerel en/of zijn 2 parkieten maakten heel veel lawaai. We hadden ons leeg glas en enkele ducaten in de waardemeter van de euro inmiddels verruild voor een volle pul witbier uit Hoegaarden. Die schoof binnen als een gladde aal ingesmeerd met olijfolie op een met bruine zeep ingevette plastieken dekzeil gesitueerd op een steile berg.

Genoeg pre-aperitivo, we trokken verder richting Osteria Michele via de Tiensestraat. We passeerden Thai House, dat gek rond restaurant, toen plots een enorme droefnis me overviel: hier werd ik voor de eerste maal door een vrouw op een romantisch dwaalspoor gebracht. Ze beloofde die bewuste dag daar op mij te wachten, op de hoek van Thai House… Ik was jong, bewust naïef en er bestond nog geen tinder om een vrouw van een slechte recensie te voorzien.

De Italiaanse bermuda-driehoek die elke recensent op een dwaalspoor brengt.

La Divina Commedia, proper op den hoek.

Dat is daar een fameus Italiaans driehoekske in’t begin van de Tiense. Je hebt daar Divina Commedia dat er prachtig uitziet, verse creatieve stuff verpatst, maar wij bleven letterlijk op onze honger zitten. Anderen vinden het dan wel weer top. Iedereen in de war.

Dan heb je de hipste keet van Leuven, Baracca, beter bekend als het Knokke-zoute van de tiense straat: maanden op voorhand reserveren om op ‘t terras te kunnen zitten. Zien en gezien worden. Op de Tiense! Als kinderen van de jaren ‘70 & ‘80 lachen we ons een kriek. Maar goed tijden veranderen, dochsels het principe prijs-kwaliteit is dan wel weer tijdloos. Ons verdict: foodsharing is daar duur en ne pizza eten is basse classe. De keet is overroepen, maar iedereen die me al op het terras zag zitten, vond vermoedelijk wél dat ik er als een baas uitzag. Dus wie wint er dan?

Laatste Italiaanse restaurant in de driehoek is het voor ons minder bekende Osteria Michele, wat volgens insiders: De Peperhete Oester van Michèle wil zeggen. Ideaal dus om te bezoeken. En ze zijn open op Pinksteren. Dat bevestigde de eigenaar telefonisch toen ik in een van mijn vele onzekere momenten de dag zelf eens dubbelcheckte. “Als ik de telefoon opneem, zijn we open he meneer”. Italiaanser kan een antwoord niet zijn -behalve als ie het echt in’t Italiaans zou zeggen dan- arrogant, maar ook schattig. Beetje zoals Buffon.

Na deskresearch deden we wat aan peer-evaluation. Twee leivense connaisseurs werden onafhankelijk van mekaar gepolst naar hun ervaringen in Osteria.

NEGRONI. IS.LEKKER.

“Niet goed. Al eens geweest. Nooit meer. Lelijk tegen gevallen.”

En
“Overpriced, niet echt verfijnd, te klein”

En ik dacht terug aan de samenvatting van Italianen in Leuven, met la Divina Commedia als referentiepunt:

“Betere prijs dan Officina Clandestina, veel betere kwaliteit dan La Stanza, verfijnder dan Rossi, minder overroepen dan Barraca, authentieker dan Per Tutti,  met Osteria Michele wil ik zelfs geen vergelijking maken en enkel de pieza in Aurora is nog beter, maar dat is iets persoonlijk,…”

Heb lef en maak een menu van 5 italiaanse klassiekers

 

Als je niet van tomaten houdt, ben je gescheten bij een Italiaan.

Ja, da’s durven. Beginnen met een tomaat-mozarellaake, ge kent dat wel, prat gaan op hun verse ingrediënten, sobere bereiding en een olijfolieke dat ge niet in den aldi kunt kopen. Ja, dat ging ons goed af. Behalve de Chef d’ambiance, die eet niet graag rauwe tomaten en hadden die kwistenbiebels daar toch wel geen volledige tomaat bij gesneden seg.

Gelukkig kon hij de smaak wegspoelen met de Negroni van uitstekende makelij. U weet wel, het drankje van 2018 (neen flair, watermeloenchampagne staat zelfs niet in de top10!) Het leuke aan een Negroni is het verhaal erachter, dat beschreef ik vorig al.

Klaar voor gangske numero twee.

Vitello Tonato, nog zo’n uber-classic. Eerst en vooral dat heeft niets met de

Vitello Tonato is geen tonijn.

vitaliteit van Tonijn te maken, maar is gewoon heel dun gesneden kalfsgebraad, met e sauzeke, wat rucola en kerstomaatjes. Weer die verdomde tomaatjes, maar wel in een hoeveelheid dat onze Chef d’A kon verwerken. Ten tweede moet ik nog iets schrijven, want ik opende met ‘eerst en vooral’, maar weet niet goed wat, laten we besluiten dat het gewoon lekker was?

Als derde gang kregen we een fantastisch bolleke spaghetti alla poverella.

Het beste bolleke spagge ooit

Nooit gedacht dat we achterover zouden vallen bij het eten van een simpele spaghetti. Maar het was toch ook zo. Ook hier pasta perfectemundo al dente geprepareerd en een klein smaakbommetje in de mond en al en zo.  Door de overdaad aan tomaat, moet ik denken aan de Paassmuldagen van onze voetbalclub van weleer, S.K. Ottenburg, waarbij het menu bestond uit Tomatensoep met Balletjes als voorgerecht en als hoofdgerecht hadden we balletjes met Tomatensaus. In m’n ooghoek zie ik de Chef d’A echter wel smullen dat het een naam heeft.

Bij gang 4 kregen we de keuze tussen Osso Bucco (de beste ooit, het vlees was zo zacht als een de vacht van een luxekonijntje) en ne schotel met vis. Bij wijze van inhoudelijke afwisseling plaatsen we beide foto’s naast mekaar en mag u raden wat wat is.

Ken jij het verschil tussen een Osso Bucco en iets anders?

 

 

 

 

 

 

Kunnen we typischer afronden in de reeks Italiaanse Classics dan met een Tiramissu aka Amaretto opgevuld met vaste voeding? We gaan heel eerlijk zijn: dit was gewoon goed uitgevoerd, simpele gerechten met vakmanschap gemaakt. 59 euro voor een vijfgangenmenu, dat aangelengd met 32 euro aan alcoholische consumpties en voor 91 euro mag je spreken van een avondvullend en geldbeugel-sparend programma. Zelfs voor een lunchmenu was dit niet overdreven geweest. De bediening was gezellig en zowel in’t Engels, Frans, Nederlands als Italiaans. Een lichte teleurstelling was ons deel, want we hadden zo op ons Duits geoefend.

Conclusie: Een bacardi-cola in de waardemeter van de club. 

Advertisements

Een goed huiskamerrestaurant op wandelafstand: wij wensen iedereen een resto Wald toe.

Toen ik onlangs een Heineken kreeg in een Franse MacDonalds, bedacht ik dat er toch wat sleet op die globalisering komt. Groot was dan ook mijn verheuging toen begin 2018 een huiskamerrestaurant de deuren opende op wandelafstand van de eigen huiskamer. Mét producten uit eigen streek. Wij wandelden kort, aten lekker, genoten veel en zagen dat het goed was. Heel goed.

Continue reading Een goed huiskamerrestaurant op wandelafstand: wij wensen iedereen een resto Wald toe.

Einde Tournée Minérale: Wat nu? Wat is verantwoord alcoholgebruik?

Wat is verantwoord alcoholgebruik?
Wat is verantwoord alcoholgebruik?

Wij zijn van mening dat elke vorm van extremisme fout is: totaal géén alcohol drinken (tournée minérale) is belachelijk, maar ook elken dag keiveel sloeberen (alcoholisme) is naar’t schijnt niet goed. Maar wat is dan wel de gulden middenweg? Hoe kan je verantwoord sloeberen? OBLC, gepokt in het land van het Belgisch Compromis, weet raad en geeft concrete richtlijnen. Lees snel meer! Continue reading Einde Tournée Minérale: Wat nu? Wat is verantwoord alcoholgebruik?

Hebben we eindelijk ons favoriete Italiaans restaurant in Brussel ontdekt?

italian restaurant brussels brussel
De drankproductieruimte in La Tana is groter dan de eetproductieruimte

Soms komt een kennis te laat, dan is de kans groot dat het de chef Ambiance is. Maar soms komt kennis te laat en dat noemen we gemakshalve een gebrek aan ervaring. La Tana in hartje politiek Brussel is daar een recent bewijs van. Het is een Italiaans eethuisje, gespecialiseerd in Italiaanse bieren, op een olympische steenworp van Le cirque Royal. Hebben we eindelijk ons favoriete Italiaans restaurant in Brussel ontdekt?  Continue reading Hebben we eindelijk ons favoriete Italiaans restaurant in Brussel ontdekt?

Wij wouden een Bomaworst gaan eten in Leuven, maar het ging niet. Lees hier waarom.

Afgelopen week spraken we af om tijdens de lunch ein-de-lijk een Bomaworst te gaan eten. We gaven de vaklui-frituristen een ruime maand de tijd om deze lekkernij helemaal op snee af te bakken, maar nu was het tijd om de lang verwachte TV-sausijs te savoureren. Hoe doe je dat in godsnaam: 20 jaar verkondigen dat de Bomaworst niet te freiten is, maar ze dan wel écht uitbrengen met de bedoeling winst te maken. We spraken af met een expert terzake: iemand die voor een NGO de opdracht heeft lokaal inferieur voedsel communicatief te verpatsen als fair, ecologisch, gezond en kwaliteitsvol. Faux-le-faire.  Maar wél de geknipte man voor deze tasting.

Continue reading Wij wouden een Bomaworst gaan eten in Leuven, maar het ging niet. Lees hier waarom.

Lunch in Gloria: Was dit de beste vol-au-vent van Leuven ooit?

Neen.

Maar het was misschien wel, gezien de omstandigheden, de best mogelijke vol-au-vent, die bewuste januarimiddag van 2018 te Leuven. We hielden ook geen vergelijkende studie bij andere eethuizen die vol-au-vent serveren, noch legden we strakke criteria vast om vol-au-vent te beoordelen. Een simpel berichtje van somsookheimwee.be volstond. “Om 12.30 in knabbeltent Gloria. Ze hebben lekkere vol-au-vent. Ik heb een muts aan. En jij?”

Continue reading Lunch in Gloria: Was dit de beste vol-au-vent van Leuven ooit?

10 redenen om deze winter nog in Pépite – Cave à Manger te gaan lunchen.

Midden november 2017 trok de Lunch Club naar Namen om te lunchen in Pépite – cave à manger. Verkozen door Gault-Millau in de kersverse categorie “POP”, wat wil zeggen, een populair eethuis omwille van het concept of één bepaald gerecht. Een boeiende categorie die ons wel aansprak en terecht, bleek achteraf. U kan ons natuurlijk blindelings volgen, we zijn pioniers voor iets, maar zou uw disgenoot wat meer overtuiging nodig hebben: hier de 10 redenen waarom u deze winter nog naar Pépite – Cave à Manger moet trekken.

Continue reading 10 redenen om deze winter nog in Pépite – Cave à Manger te gaan lunchen.