Recensie: La Scala, Italiaans op z’n Brussels met veel gebakken lucht

Een trip down memory lane, dollen met Michel en Marie-T in de Bierkar. Nu is de Bierkar een Italiaans restaurant. 

De Bierkar in Maleizen, dat was een certitude. De gezelligheid werd immers gegarandeerd door 2 vaste items: perfect getapte Hoegaarden hijsen aan den toog en een vrijblijvend klapke doen met Marie-T en/of Michel. De bierkar is helaas niet meer, neen, het is nu La Scala, een Brussels-Italiaans restaurant. De Secretaris zette zich over zijn “vroeger was alles beter” en aanvaardde de uitnodiging van de dochter van Michel om als eerste het terras te testen. 

Het terras was eigenlijk nog niet echt open. Een PVC-buis met ne pot bloemen ingekletst en een scheef getrokken pergolake op de plek waar vroeger petanquebaan 1 was, neen, daar gaan ze geen prijzen mee winnen. Maar hé, het was een sneakpreview, het weer was fantastisch en we waren in goed gezelschap, want zowel Michel’s dochter als de Secretaris hadden hun levensgezel meegenomen. Potentieel is er wel hoor in die tuin, onder kerktoren van Maleizen, de klusjesman was binnen trouwens ook nog fameus aan de slag. 

Antonio, de Patron, die graag pocht met zijn klandizie met standing (Will Tura, Enzo Scifo, Lange Jojo en Michel, voormalig topper van de Bierkar en tevens eigenaar van het pand), heeft volgens mij al meer onzin dan goede gerechten verkocht, maar een plezante Poire Williams is hij wel. 

De Secretaris vraagt welke Gin onze Italiaanse kameraad allemaal serveert als aperitief. 

“Gordons.”

Stilte. 

“Un classic!”

Bon, van nen Gordon is nog niemand gestorven, dus doe ze maar bien soigné, Antonio. Samen met de GT’s komt ook de kaart en dat is altijd efkes keuzestress. 

Bij een Italiaans restaurant zit je dan ook met de ongeschreven wet dat je eigenlijk géén pizza mag bestellen, tenzij het restaurant erom bekend staat unieke pizza’s te bakken. Dan zou het weer wel mogen. Ja, wat te kiezen dan, want door de culinaire mand vallen wil een man als de Secretaris niet. Zou Enzo Scifo, met zijn dikke hansworst, zich daar geen kloten van aantrekken en steevast een pizza Tropical bestellen. Mmm Ananas, pense ‘t-il! 

Gelukkig komt Antonio met het verlossende en toch ook wat bizarre nieuws dat de pizza-bakker ziek is en dat er geen pizza’s zijn vanavond. De dochter van Michel, gepokt en gemazeld in de stiel der horen, zien en zwijgen, laat dat laatste achterwege en zegt droog: hij heeft em ontslagen. 

A l’Italienne betekent: te duur en plat gekookt, als men over asperges spreekt.

Bon, geen nood, want de keuzestress beperkt zich tot 1 bladzijde van de kaart. Terwijl we daar naar kijken, komt Antonio met het voorstel om de suggestie te pakken: Asperges à l’Italienne, deux assiettes pour partager? Biensur, Toni! Eens benieuwd wat die Italianen met Asperges doen! Blijkbaar er naar kijken terwijl ze wak worden gekookt, er dan een een stuk taaie eps rond draaien en op een bordje uitgedroogde sla leggen. Balsamico, check. Tikken-eike van vorig weekend in kwartjes gesneden dabei en hopla, 19 eurots pour l’assiette. 

De laatste keer dat we zoveel voor asperges hebben betaald, was in le Pigeon d’Or in Ukkel en dat was perfectie in een sterrestaurant. Den Brusselse zever was toen inclu. Sorry Antonio, de lat ligt hoog. 

Zou de Secretaris zich nog eens laten vangen aan de suggestie? Neen toch. Ook

Coquilles-Saint-Jacquelines met platte pâtes.

niet als het des pâtes met Coquilles Saint-Jacques zijn? Jep, vogel voor de kat. Toch laten vangen. Het waren eerder Coquiles Saint-Jacquelines, maar alleszins niet katsjoe gebakken ditmaal. Van een Italiaans restaurant verwacht je tegenwoordig trouwens ook dat ze hun pâtes zelf snijden, toch? Of misschien is de Secretaris te streng, maar je verwacht wel de capaciteit om ze al dente te koken? Neen, helaas de pasta was in hetzelfde bedje/kastrolleke ziek als de asperges. Snijdt de chef-kok dan niets zelf en deftig op maat? Jawel hoor, want de klusjesman waarvan sprake in alinea 2 bleek uiteindelijk ook de kok te zijn.

De twee vrouwtjes in het gezelschap kozen dan weer voor een escalope enerzijds en een portie platte pâtes RIgatoni met zeevruchten, eigenhandig gevangen in de Lac de Genval, zekers. Joa Luc, 3 scampo er op en klaar is de klusjesman. Op de escalope niets aan te merken, beest goed platgeklopt en wat keis en tomattekessaus opgekletst. Ideal.

Montepulciano d’Abruzzo. Da’s 25 eurots voor een flaske rood? Ja, doe ons maar 2 flessen. De vrouw van de Secretaris twijfelt niet. Dessert is er ook nog: allez, de crema caramel helazement niet, maar enkel chocomousse en een tiramismu. Chocomousse au chocolat dan maar. Veel te waterig. Ach ja, wegspoelen met wat koffie en dat tweede fleske vino kraken.

We laten het allemaal niet aan ons hart komen. Met we bedoelen we zowel de tafelgenoten als Antonio zelf, die wegens een lege zaal en dito terras, te pas en te onpas bij aan tafel komt staan om wat flauwe moppen te tappen. Het is weer is zwoel, de wijn gaat goed binnen. Het leven is goed.

Conclusie:
Een te vermijden keet gaan we La Scala niet noemen, maar warm aanbevelen zeker ook niet, tenzij onder strikte voorwaarden. Zeker niet gastronomische ambites passeren of een speciaal moment vieren. Neen, ga gewoon op een doordeweekse dag. Als het terras af is. En er een echte pizzamaker aanwezig is.Laat de suggesties links liggen en bestel sans gêne een Pizza Tropical. Zorg zelf voor goed gezelschap, drink een flaske rode vino of 2 en denk terug aan de gouden tijden van de Bierkar met Michel en Marie-Thèrese.

Wilt u gewoon frisse Hoegaarden hijsen? Dan rijdt u beter even via de E411 naar den Bosuil, bij Michel en Coquille-Saint-Jacky.

Advertisement

Grootvader Secretaris heeft veel invloed, maar vooral veel dorst

Afgelopen weekend ging de Secretaris in familiaal verband eten. Terecht, want Grootvader Secretaris werd onlangs 92 jaar en hoe dat beter te vieren dan wat steak-frut te serveren bij de alcohol? De calvados valt ook niet ver van de appelboom, zo veel is duidelijk. Maar wist u dat Grootvader Secretaris wel een heel groot aandeel had in de oprichting van de Club? Hij bepaalde zowat 50% van het DNA!

Kwalitatief eten, ja, da snap’k,… Maar er is meer in’t leven dan enkel nekeer goed te gaan eten, menneke… Vergeet ook af en toe niet pakweg een karrevracht 33’ers van Stella binnen te kletsen he, dat is pas goed voor de kameraderie” was zijn eerste feedback 10 jaar geleden, toen we als onzeker kwartet onze plannen voorlegden.  We namen de geniale toevoeging prompt op in de statuten en kijk nu naar onze baseline:

Een select clubje van jonge entrepreneurs die bewust kiezen voor het goede leven: kwalitatief eten, kwantitatief drinken.

Hoog tijd om de brave man zijn 92ste verjaardag te vieren in familiale context in een eethuis in de buurt: de Torenhoeve. Als voorgerecht bestelt grootvader Secretaris een La Chouffe van’t vat. “Dieje Kleine kabouter is van’t vat nog net ietske beter,” weet hij te vertellen. Of er iets te eten moet bij dat voorgerecht? “Neen, bedankt, e Chouffeke zal volstaan.” Grootvader pinkt bijna een traan weg als de Secretaris een Straffe Hendrik quadrupel bestelt. “Straffe keirel, mijn kleinzoon!”

De Secretaris heeft z'n stoutste schoenen aangetrokken voor de wandeling door het rood vlees.
De Secretaris heeft z’n stoutste schoenen aangetrokken voor de wandeling door het rood vlees.

Als hoofdgerecht kiezen we een flaske rode wijn, dat schmeckt altijd goed af, en die laten we vergezellen van een stuk dood koebeest (steak, in vaktermen) en wat frut. Grootvader Secretaris zelf focust de laatste jaren meer op z’n dorst dan op z’n honger, dus hij kiest voor een ladysteak (250gr). Zelf opteert de Secretaris, samen met diens broer, voor “een wandeling door het rood vlees.” Dat is een bestelling die je best niet plaatst als je er niet tegen kan dat er een koebeest in Zuid-Amerika, Ierland én België het loodje legt om te verwerkt worden tot een schotel van 1 kilogram seignant vlees. Het Belgische koebeest smelt als boter op je tong, het Zuid-Amerikaans dartelt smaakvol rond op je smaakpapillen en het Iers is wat taaier, maar da’s niet altijd slecht.

Grootvader Secretaris nipt van z’n rode wijn en begint te vloeken… “neen, dees is het niet… Bestelt mij allegau ne Westmalle Trippel, daar kan ik tenminste van voort drinken.” De Secretaris noteert: “Indien te veel dorst, wijn skippen en meteen trippels tanken.” Check. Nog zoveel te leren.

Grootvader Secretaris drinkt z'n Calvados zo snel op dat de handeling amper op beeld kan worden vastgelegd.
Grootvader Secretaris drinkt z’n Calvados zo snel op dat de handeling amper op beeld kan worden vastgelegd.

Als dessert opteert Grootvader Secretaris voor “ietske, maakt niet uit, als het maar geflambeerd is.” De Secretaris zelf gaat voor een Coupe Brésilienne (de secretaris vindt die nootjes zo lekker, nvdr) en beseft dat hij weer een beginnersfout maakte. Nen Dessert Bien Flambée… Godverdekke, heerser.

Maar Grootvader Secretaris is vergevingsgezind en trekt nu zelf aan de kar. “Kom kleinzoon Secretaris, we gaan nog ne calvados drinken… Om nekeer goed zat van te worden.”

Een uur later waggelen Grootvader en Kleinzoon Secretaris samen naar buiten, niet goed wetend wie er nu eigenlijk wie ondersteunt.

 

 

Als je de waarden van de Club respecteert, eet je in Botaniq

Een unicum: alle leden van de Club waren met het openbaar vervoer op de laatste kwartaalmeeting op 14 oktober 2016. Dat kwam goed uit, want de Club drinkt al eens geerne een glaasje (met optie tot refill!) en in eethuis Botaniq te Leuven werd onze liquide appetijt ten zeerste geapprecieerd en op de wenken bediend. We werden verwelkomd door Michiel, fulltime plezante pee, tevens maître, sommelier, DJ, museumgids en serveuse, allemaal taken die hij met verve volbracht. Hij heeft ons godverdomme goe gesoigneerd. Ja, het beloofde een topeditie te worden.

Chef Collen & Chef d'Ambiance: een mooie combo.
Chef Collen & Chef d’Ambiance: een mooie combo.

Continue reading Als je de waarden van de Club respecteert, eet je in Botaniq

Exclusief: Fragmenten uit het culinair dagboek van de Secretaris

Wat een exclusiviteit! Enkel en alleen hier te lezen: gelekte fragmenten uit het culinair dagboek van onze Secretaris. Wel spijtig dat ze enkel hier te lezen zijn, want in het kader van een guerilla-actie om onze populariteit te boosten, hadden we de fragmenten zelf zorgvuldig geselecteerd en ‘anoniem’ doorgestuurd naar de media. Geen van allen, noch TV familie, noch Men’s Health, was geïnteresseerd in de exclusieve publicatie van deze toch wel pikante privé-aangelegenheden. Dat is natuurlijk te begrijpen, want de Secretaris is ook gewoon een niemendalletje in de media.

Maar wel een niemendalletje dat houdt van kwalitatief eten en kwantitatief drinken. 

Maandag 3/10/2016 – Leuven

Oef. Er zit wel degelijk vlees tussen de broodjes.
Oef. Er zit wel degelijk vlees tussen de broodjes.

Bar Stan is hip, zeggen ze. Enfin, dat zeggen ze al een jaar, maar ik wacht meestal een jaar. Omdat ik me dan interessanter voel. Het is middag. Ik heb honger. Ik panikeer. Dat is hier een hippe keet… Fak! En ik zie een Stanburger op het menu staan. Ik eet graag burgers. Maar subiet is dat een vegetarisch model met enkel feta, linzen of -erger- tofu. Een burger zonder vlees is eigenlijk ne pistolé belegd met een portie sla. Oef. Het is met 100% zuiver koebeestvlees. Ik ontspan. Lekker. Hamburger met vlees en daarrond liggen heel wat groentjes, maar die storen niet. Goed gedaan.

Woensdag 5/10 – Brussel
Zou Alex het nog weten? Ik had hem gevraagd of hij in de Clé d’Or nog een bak Orval had staan, gemaakt op exact de geboortedag van m’n nageslacht. Dat had ie niet, maar hij ging het eens aan zijn leverancier vragen. Efkes checken in de Clé of hij dat nog weet. Ik kom binnen, we zeggen niks, hij zet direct een Orvalleke voor mijne neus. Hij weet het nog! Zijn leverancier is ook zoekende. Alex is een vakman. Ik had ook al gemaild naar de brouwerij van Orval, maar die paters drukken hun mails af op hostiepapier, denk ik. Er zit verder niks op dan te wachten. Hoe doe je dat beter dan met een double croque hawaii? Het potje cornichons laat staan. Ik raad m’n tafelgenoot de spaghetti bolognese aan. Noot aan mezelf: het verhaal van spaghetti-van-de-clé-project-braken bewaren nadat de spaghetti opgegeten is. Voor de rest, good busy secretaire!

Vrijdag 7/10 – Leuven
Snelle business meeting met onze Strategic Marketing Consultant. We zitten in Mr Bean, de koffiebar, niet het typetje. Ik drink een rabarbersapje. Hopelijk lekt dit fragment niet uit naar een pakweg TV Familie of Men’s Health. Dat zou nog al exclusief zijn, zo’n typisch Berlijns drankje zonder alkihool, bewust door mijn strot… Ik eet er ook wat bij. Wat zie ik? Alle bagels hebben de namen van vrouwtjes. Ik neem de Heidi, dat is eentje met geitenkaas, honing en een gaatje in het midden.

Zaterdag 8/10 – Faymonville

Lokaal gebrouwen, lokaal gedronken.
Lokaal gebrouwen, lokaal gedronken.

Weekendje in de Walen. Sta dorstig in de Proxy Delhaize van Whaimes. Lokaal biertje steekt mijn ogen uit. Ne Malmedy Tripel van de Brasserie de Bellevaux. Gewoon afpakken. Opdrinken in de Rue Marie-Thérèse. Ik denk aan Marie-Thérèse van Michel van Bierkar. Potdekke, die kon witbier tappen. Hoegaarden voor iedereen. Focus, secretaris, lokaal bier. Komop. Nootje met paprikajasje dabei. Mmm echt lekker. Helemaal niet slecht gevallen tussen die Blauwe Chimay en Omer. Staat echt goed tussen dat rijtje. Heel goed. Ga lekker slapen vannacht.

Waarom er geen delegatie van OBLC op het Foodtruckfestival was in Tervuren en waarom dat niet zo erg is.

De leden van de Club vonden en stoemmelings het concept Foodtruckfestival uit.
De leden van de Club vonden en stoemmelings het concept Foodtruckfestival uit.

Vele van onze trouwe lezers had een delegatie verwacht van de Ottenburg Business Lunch Club op het foodtruckfestival in Tervuren.  Verwachtingen zijn echter een aangelegenheid voor vrouwen die -aldanniet bewust- onveilig hun seksualiteit hebben beleefd.

Zonder te hautain te willen klinken: In 2009 vond de Club het concept Foodtruckfestival uit door geïntoxiceerd een krantenkiosk te verwarren met een ‘gestationeerde truck waar we een pilsje konden drinken en een goede Poolse worst eten‘, herinnert de Président-Fondateur à Vie zich. Dat er anno 2016, 7 jaar later dus, een heus foodtruckfestival neerstrijkt in Tervuren, is dan ook een duidelijke trend. En daar knelt het schoentje volgens onze Schatbewaarder: “OBLC volgt geen trends, OBLC start trends.”  Zo geschiedde ook. Het spreekt met andere woorden voor zich dat er geen enkel lid van de Raad van Bestuur van de Club aanwezig was te Tervuren, maar de Raad draagt verantwoordelijkheid, transparantie  en respect voor lokale charme hoog in het vaandel en verduidelijkt graag de individuele afwezigheden.

Continue reading Waarom er geen delegatie van OBLC op het Foodtruckfestival was in Tervuren en waarom dat niet zo erg is.

La Divina Commedia: alsof je Italiaans eet in Brussel.

Onze Strategic Marketing Consultant is weer druk in de weer.
Onze Strategic Marketing Consultant is weer druk in de weer.

Het is alsof je Italiaans eet in Brussel,” het is maar één van de vele holle en hallucinante uitspraken die onze Strategisch Marketing Consultant, T.G uit K.-L., op me afvuurde tijdens een snelle lunch te La Divina Commedia Leuven. Sjonge, wat zitten die marketing boys toch vol gebakken lucht.  Wat wil die uitspraak eigenlijk zeggen? Dat er in Leuven geen goede Italianen zijn? Waarom kan zo’n marketinggoeroe niet gewoon zeggen waar het op staat: La Divina Commedia – Italiaans eten in Leuven. Dat is toch veel minder verwarrend? Enfin, een gegeven paard kijkt men enkel in het bekje als je er iets in verloren bent, en als je in een paardenbek iets verloren bent, dan verkeerde je waarschijnlijk in een toestand dat je het terecht verloor.

Ik dankte onze Strategisch Marketing Consultant voor de uitnodiging en nam plaats op het gezellige terras van La Divina Commedia op het Foch-plein, fuck dat hele Rector De Somerplein, ik hou niet van verandering en al zeker niet als marketeers dat bedacht hebben. Over marketeers gesproken: daar zat ik dan met die kleine spraakwaterval die, nog voor we iets konden bestelden, complete nonsens verkondigde over het restaurant waar we ons bevonden.

“Betere prijs dan Officina Clandestina, veel betere kwaliteit dan La Stanza, verfijnder dan Rossi, minder overroepen dan Barraca, authentieker dan Per Tutti,  met Osteria Michele wil ik zelfs geen vergelijking maken en enkel de pieza in Aurora is nog beter, maar dat is iets persoonlijk,…”

Ik noteer ijverig en vraag wat hij daarna nog zei van ZOFF, het hapjesrestaurant.

Euh, dat weet ik niet meer… Ik zeg ook maar wat hoor. Vergelijken met andere restaurants is altijd top. Het me-too-effect, weet je. Ik zeg iets over X en Y en Z, iemand kent Y en voelt zich op zijn teen getrapt of kent Z en vindt dat ik gelijk heb. Het maakt allemaal niet uit wat ik zeg, àls ze iets voelen, positief of negatief, dan is mijn campagne geslaagd. Dan zijn ze getriggerd,” zegt hij droogweg terwijl hij een chinotto lurisia bestelt. Een of ander funky Italiaans drankje.

papardelle met scampi en al.
papardelle met scampi en al.

Ik bestel ook een chinotto lurisia, om achteraf te beseffen dat ik 4 euro voor een bittere limonade heb betaald. Hij bestelt Paccheri con salsiccia artigianale e crema di porri, dat is sjiek Italiaans voor pasta met worst. Ik ben wat onzeker en te zelfbewust over m’n Italiaans en bestel iets wat ik wél kan uitspreken: Pappardelle al pesto di pistachio e scampi. Dat zijn beiden primi piatti en omdat we weinig tijd hebben, laten we er secondi piatti van maken. Heupla weer 3 eurots bij. Wel nog steeds goedkoper dan een limonade.

Ik kom hier graag voor de lekkere opgelegde groenten, de uitstekende verse pasta en uiteraard de charcuterie: worst gewenteld in geroosterd venkelzaad, daar kan niets aan tippen,” gaat onze mooi-boy verder.

Ik erger me aan het gebruik van het woord “uiteraard”.

Ook TOP vindt hij de afhaalformule. Nu, als er 2 dingen zijn waar ik niet tegen kan, zijn het ten eerste mensen die alles TOP vinden en ten tweede zogezegde supergoeie pasta in kartonnen bekers. Ik besef echter dat ik een oude zak aan het worden ben en alle foodtrucks, afhaalformules, foodsharing,.. links laat liggen. Gelieve mijn mening hieromtrent dan ook te negeren.

Eindelijk genoeg gepraat. We krijgen een antipastaatje: beetje tomaat in blokjes, ajuintje dabei, nog wat kruiden en olijfolie van deftig allooi. Schuift lekker weg. Niets op aan te merken. Uiteraard.

Het hoofdgerecht komt. Een klein kommetje -ik had toch een surplus besteld?- met daar in de vers gemaakte papardelle, met een 6 tal perfect gegaarde scampi en dat alles in een groen sausje, dat me doet denken aan de faeces van m’n 4 maand jonge dochter. Maar het smaakt voortreffelijk dat wel. Ik denk dat ik voor de eerste keer m’n pasta Al Dente eet, ondanks die wekelijkse poging thuis. Ik ga die marketing-mooi-boy nog gelijk moeten geven.

Grootste troef vindt onze Strategic Marketing Consultant echter het Echte Italiaans. Hoe de ober “Espresso” herhaalt na m’n effectieve bestelling met die heerlijke zangerige pathos, dat maakt de espresso nu al Italiaanser. Een tafeltje verder bestelt een kerel een capputsjieno en vraagt of ie met slagroom wordt gemaakt. De ober is met dezelfde pathos recht in het hart geraakt: “sorry meneer, het is echte Italiaanse koffie, niet met slagroom hoor.” Net zoals Trump steeds zegt dat hij de beste is en iedereen hem gelooft, blijft Divina Commedia fier bevestigen Italiaans te zijn. Onze strategic marketing consultant trekt naar het toilet om onderweg in de keuken echt Italiaans te horen. Hij is alvast verkocht.

In een kritische bui denk ik dat het misschien Albanezen zijn die middels een stoomcursus Italiaans hun accent Al Dente kregen om oppervlakkige wezens als onze consultant om de tuin te leiden. Doch eerlijk gezegd ben ik al te hard aan het genieten van de koffie en begin ik te ontspannen. Van marketing word ik heel kregelig en kritisch, maar van lekker Italiaans word ik rustig. Of het nu eten, drinken of de taal is.

Geef die gozers gerust een pilsje in de waardemeter van de club: goede prijs-kwaliteit-verhouding.

Is een pieza eten van Pizza Douera nog hetzelfde nu de “Pousse Café” gesloten is?

Als u de titel van dit artiekel niet snapt, dan bent u een leek inzake Leuvense horeca. Buiten wat hoongelach op de redactie levert u dit weinig imagoschade op, lees dus snel dit artikel en praat binnenkort ook mee over de teloorgang van de laatste culinaire fluwelen driehoek van Leuven.

De Bondgenotenlaan is een uit de handgelopen zijstraat, die enkel en alleen bestaat bij gratie van echte interessante straten. De belangrijkste hoofdstraat is de Louis Melsenstraat, vernoemd naar de dipsomane scheikundige uit de 19de eeuw, wiens hoofdbezigheid erin bestond water om te toveren in flugel. Tot juni 2016 bevond zich daar een fluwelen culinaire driehoek: De Pousse Café – Pizzeria Douera – De Jeeskesboom.

De Secretaris met Ria in de meest innige omhelzing die mogelijk was.
De Secretaris met Ria in de meest innige omhelzing die mogelijk was.

Zowel de Jeeskesboom, bij de immersympathieke Michel en Sally, als de Pousse Café bij de grootse vrouw Ria, werden beroepshalve gefrequenteerd door de leden van de Ottenburg Business Lunch Club. Zo vierde de secretaris zijn 30ste verjaardag in de Pousse Café, om vast te stellen dat Ria op krak dezelfde dag jarig is. Toeval bestaat niet als je een excuus zoekt om een tournee generale te betalen.

Tussen die twee gezellige cafés heb je ook  Piezeria Douera-Al Metro, uitgebaat door Ali, een geestige Algerijn die ooit nog muzikant was bij Khaled, muzikale vader van Aïsha. Gemakshalve noemen we piezeria Douera-Al Metro vanaf heden gewoon Den Douera, aangezien er geen metro door Leuven loopt. Zoals het hoort tussen grote bedrijven bestond er ook tussen deze drie kleppers eens een stilzwijgend monsterverbond: Je kon namelijk gewoon een pieza bestellen, op je gemak een pilsje gaan drinken in een van beide omliggende cafés terwijl Ali een prima pieza prepareert. Eens de pieza klaar is, komt Ali je oftewel roepen oftewel gewoon de pieza brengen in het café waar je een pilsje nuttigt. TOPDEAL, altijd geweest.

Nu, sinds juni 2016 is Ria helaas noodgedwongen op pensioen gegaan. Wat moet

Pieza en pils vinden een uitstekend evenwicht in Ali's zaak.
Pieza en pils vinden een uitstekend evenwicht in Ali’s zaak.

een hongerige dipsomaan dan doen op een dinsdag, als de Jeeskesboom gesloten is? De Secretaris, Chef d’Ambiance, Schatbewaarder en de voormalig Porte-Parole deden de test. Na een eerste pilsje in de Marengo trokken we richting Ali.  We bestelden twee pieza Tropical, een pieza Quattro Stagione en een pieza Quattro Formaggi, nadat Ali ons begroette met z’n standaard “Ha, Chef,” een internationaal slagzinnetje waarmee wij bekrompen Vlamingen ons meteen superdivers en -nog belangrijker- op ons gemak voelen.

Zoals steeds was de Chef d’Ambiance gralijk te laat, waardoor de overige drie besloten om in Piezeria Douera alvast een drankje te nuttigen. 3 cannettes halve lieter Jupieler, da weet je. Net als Ali z’n meesterwerkjes presenteerde, kwam ook de Chef d’Ambiance binnen. Voor hem helaas géén cannette Waals bier meer, aangezien Ali er slechts 3 had. Focus op de pieza dan maar. Nou, eerlijk is eerlijk: je moet al fameus je best doen om een pieza slecht te maken, maar je moet nog meer je best doen om echt een knallertje te serveren en dat is exacte wat Ali deed.

Pieza’s, niets op aan te merken, in een keet met weinig zitplaatsen en nog minder pils, maar waar er sowieso oftewel muziek uit een mono-speaker komt oftewel internationale live-gestreamde voetbal op een oude laptop speelt. Groot was zijn respect dan ook toen we vertelden dat we naar echte live voetbal gingen kijken. Groter was zijn verbazing toen we verduidelijkten dat we naar de Belgian Red Flames hun afscheidswedstrijd gingen kijken. “Slechter dan OHL zal het wel niet zijn,” dacht de brave pieza-producent.

Pieza tropical, in Dr Oetker-termen beter bekend als Nen Hawaii.
Pieza tropical, in Dr Oetker-termen beter bekend als Nen Hawaii.

Wat kunnen we besluiten in 5 punten:

  1. Ali is net zoals zijn pieza’s: TOP.
  2. Ze smaken net iets beter met een versgeperst pilsbiertje in een ribbeke of boerke in een belendend staminee.
  3. Ga daarom nooit op een dinsdag naar Ali, want dan is de Jeeskesboom niet open.
  4. We kunnen enkel hopen dat Europa deze koppelverkoop niet verbiedt.
  5. Als je respect van Ali wil, moet je niet naar de Belgian Red Flames gaan kijken.Hij heeft gelijk. Het was niet goed, dames. Maar we geven iedereen een tweede kans. Als er maar genoeg cannetten zijn.Voor de pieza’s krijgt Ali een welvediende Bacardi-Cola (zit tussen pils & Calvados): prijs-kwaliteit was dit namelijk een goede deal. 6 eurots vijftig centen voor een klein exemplaar. Daarmee betaalden we niet een tournee alcoholarme pilsner op Den Dreef. Moest Ria er nog zijn, was het sowieso een Calvados geweest.  Wij missen Ria. Dat is een feit.

De Club ging zonder Gust naar Mets Gusta in Moeskroen

De kans dat u op een middag ooit spontaan en hongerig vertoeft in de stationsbuurt van Moeskroen is heel klein en dat is spijtig. Ergens op de Rue de Phenix houdt Jérémy Vanderbeke immers zijn bescheiden doch excellent eethuis en daar moet u toch eens zijn geweest, als u het de club vraagt. Nu, u bent toch al aan het lezen, dus we zullen zeggen waar het op staat. De club neemt geen blad voor de mond, tenzij dat blad toevallig eetbaar is en bereid is door JJ VdB, want dan zal het wel smullen zijn. Continue reading De Club ging zonder Gust naar Mets Gusta in Moeskroen

Houd je hoofd en je flessen snel koel met deze tip van de Président-Fondateur à Vie

Het is vrijdag, het is goed weer en je hebt potverdomme veel zin om een glaasje te drinken met een willekeurige companie. Gezellig sloeberen, en ach, we nemen er nog één. En misschien nog één. Voor je het weet is je drankvoorraad er aan voor de moeite en dan zit je daar met de gebakken peren, die niemand wil, omdat men dorst heeft. Hoe kan je je gezelschap, dat terecht enkel gekoelde alcohol wil drinken, tevreden houden? Onze Président-Fondateur à Vie legt het graag uit.

Eerst en vooral blijft preventie de beste manier. Nog nooit heeft er iemand gezegd: “we gaan er maar ééntje drinken en dan zijn we weg.”  Neen, uitspraken die vaker voorkomen zijn:

1. Op één been kunt ge niet staan.
2. Geen 2 zonder 3.
3. Eentje voor de goesting en eentje voor den dorst.
4. Allez, ne voorlaatste dan.
5. Allez, ne laatste dan.

Dus sowieso voor een tournéé of 5 drank voorzien.

Een tweede manier om je ervan te vergewissen dat de gasten genoeg gekoelde drank binnen hebben, is hen een gin-to bien soigné voorschotelen. Garanti dat ze 22 uur niet halen!

Moest het toch helemaal uit het handje lopen, dan heb je nog altijd deze ultieme truuk van de Président-Fondateur à Vie. Je neemt het te koelen flaske, je wikkelt er wat natgemaakte huishoudrol of wc-papier rond en steekt het als de wiedeweerga in de vriezer. Een kwartiertje later heb je een perfect gekoeld flaske, zonder dat mensen denken dat je een amateur bent.

Flesje in wat schijtpapier wikkelen, kwartiertje vriezer in en hopsakee!
Flesje in wat schijtpapier wikkelen, kwartiertje vriezer in en hopsakee!

Bistro 19 Revisited

Eind 2012 bezochten de Clubleden het bescheiden eethuis Bistro 19 te Overijse en beloonden de professionele no-nonsense aanpak van zaakvoerder-chefkok Alfaar met het hoogste goed: Een calvados, beste prijs-kwaliteitsverhouding op de markt.  De Ottenburg Business Lunch Club kijkt echter verder dan één momentopname. De Président-Fondateur à Vie vreesde toen echter dat de jonge eigenaar de hoekjes van zijn ambities zou aflopen. Daarom keerden ze op 3 augustus 2016 terug. Behoudt de Bistro 19 zijn Calvados? Continue reading Bistro 19 Revisited