La Divina Commedia: alsof je Italiaans eet in Brussel.

Onze Strategic Marketing Consultant is weer druk in de weer.
Onze Strategic Marketing Consultant is weer druk in de weer.

Het is alsof je Italiaans eet in Brussel,” het is maar één van de vele holle en hallucinante uitspraken die onze Strategisch Marketing Consultant, T.G uit K.-L., op me afvuurde tijdens een snelle lunch te La Divina Commedia Leuven. Sjonge, wat zitten die marketing boys toch vol gebakken lucht.  Wat wil die uitspraak eigenlijk zeggen? Dat er in Leuven geen goede Italianen zijn? Waarom kan zo’n marketinggoeroe niet gewoon zeggen waar het op staat: La Divina Commedia – Italiaans eten in Leuven. Dat is toch veel minder verwarrend? Enfin, een gegeven paard kijkt men enkel in het bekje als je er iets in verloren bent, en als je in een paardenbek iets verloren bent, dan verkeerde je waarschijnlijk in een toestand dat je het terecht verloor.

Ik dankte onze Strategisch Marketing Consultant voor de uitnodiging en nam plaats op het gezellige terras van La Divina Commedia op het Foch-plein, fuck dat hele Rector De Somerplein, ik hou niet van verandering en al zeker niet als marketeers dat bedacht hebben. Over marketeers gesproken: daar zat ik dan met die kleine spraakwaterval die, nog voor we iets konden bestelden, complete nonsens verkondigde over het restaurant waar we ons bevonden.

“Betere prijs dan Officina Clandestina, veel betere kwaliteit dan La Stanza, verfijnder dan Rossi, minder overroepen dan Barraca, authentieker dan Per Tutti,  met Osteria Michele wil ik zelfs geen vergelijking maken en enkel de pieza in Aurora is nog beter, maar dat is iets persoonlijk,…”

Ik noteer ijverig en vraag wat hij daarna nog zei van ZOFF, het hapjesrestaurant.

Euh, dat weet ik niet meer… Ik zeg ook maar wat hoor. Vergelijken met andere restaurants is altijd top. Het me-too-effect, weet je. Ik zeg iets over X en Y en Z, iemand kent Y en voelt zich op zijn teen getrapt of kent Z en vindt dat ik gelijk heb. Het maakt allemaal niet uit wat ik zeg, àls ze iets voelen, positief of negatief, dan is mijn campagne geslaagd. Dan zijn ze getriggerd,” zegt hij droogweg terwijl hij een chinotto lurisia bestelt. Een of ander funky Italiaans drankje.

papardelle met scampi en al.
papardelle met scampi en al.

Ik bestel ook een chinotto lurisia, om achteraf te beseffen dat ik 4 euro voor een bittere limonade heb betaald. Hij bestelt Paccheri con salsiccia artigianale e crema di porri, dat is sjiek Italiaans voor pasta met worst. Ik ben wat onzeker en te zelfbewust over m’n Italiaans en bestel iets wat ik wél kan uitspreken: Pappardelle al pesto di pistachio e scampi. Dat zijn beiden primi piatti en omdat we weinig tijd hebben, laten we er secondi piatti van maken. Heupla weer 3 eurots bij. Wel nog steeds goedkoper dan een limonade.

Ik kom hier graag voor de lekkere opgelegde groenten, de uitstekende verse pasta en uiteraard de charcuterie: worst gewenteld in geroosterd venkelzaad, daar kan niets aan tippen,” gaat onze mooi-boy verder.

Ik erger me aan het gebruik van het woord “uiteraard”.

Ook TOP vindt hij de afhaalformule. Nu, als er 2 dingen zijn waar ik niet tegen kan, zijn het ten eerste mensen die alles TOP vinden en ten tweede zogezegde supergoeie pasta in kartonnen bekers. Ik besef echter dat ik een oude zak aan het worden ben en alle foodtrucks, afhaalformules, foodsharing,.. links laat liggen. Gelieve mijn mening hieromtrent dan ook te negeren.

Eindelijk genoeg gepraat. We krijgen een antipastaatje: beetje tomaat in blokjes, ajuintje dabei, nog wat kruiden en olijfolie van deftig allooi. Schuift lekker weg. Niets op aan te merken. Uiteraard.

Het hoofdgerecht komt. Een klein kommetje -ik had toch een surplus besteld?- met daar in de vers gemaakte papardelle, met een 6 tal perfect gegaarde scampi en dat alles in een groen sausje, dat me doet denken aan de faeces van m’n 4 maand jonge dochter. Maar het smaakt voortreffelijk dat wel. Ik denk dat ik voor de eerste keer m’n pasta Al Dente eet, ondanks die wekelijkse poging thuis. Ik ga die marketing-mooi-boy nog gelijk moeten geven.

Grootste troef vindt onze Strategic Marketing Consultant echter het Echte Italiaans. Hoe de ober “Espresso” herhaalt na m’n effectieve bestelling met die heerlijke zangerige pathos, dat maakt de espresso nu al Italiaanser. Een tafeltje verder bestelt een kerel een capputsjieno en vraagt of ie met slagroom wordt gemaakt. De ober is met dezelfde pathos recht in het hart geraakt: “sorry meneer, het is echte Italiaanse koffie, niet met slagroom hoor.” Net zoals Trump steeds zegt dat hij de beste is en iedereen hem gelooft, blijft Divina Commedia fier bevestigen Italiaans te zijn. Onze strategic marketing consultant trekt naar het toilet om onderweg in de keuken echt Italiaans te horen. Hij is alvast verkocht.

In een kritische bui denk ik dat het misschien Albanezen zijn die middels een stoomcursus Italiaans hun accent Al Dente kregen om oppervlakkige wezens als onze consultant om de tuin te leiden. Doch eerlijk gezegd ben ik al te hard aan het genieten van de koffie en begin ik te ontspannen. Van marketing word ik heel kregelig en kritisch, maar van lekker Italiaans word ik rustig. Of het nu eten, drinken of de taal is.

Geef die gozers gerust een pilsje in de waardemeter van de club: goede prijs-kwaliteit-verhouding.

Advertisement

Recept-Apéro: Gin-Tonic Bien Soigné

Afgelopen beleidsweekend wist de Schatbewaarder de rest van de club te verrassen met z’n eigen aperitieve creatie, de “Gin-Tonic Bien Soigné.

Jullie denken nu, jeezus, Gin-To’kes kletsen, dat doet toch iedereen tegenwoordig? Dat klopt. Wat jullie niet weten, is dat onze Schatbewaarder al Gin-Tonic drinkt sinds de eeuwwisseling. Onafgebroken. Consequent. Daar waar de Secretaris in 2013 nog poogde te innoveren met Gin-Tea (Gin + Ice-Tea), bleef de Schatbewaarder plichtsbewust Gin-To bestellen op resto. Die Gin-Tea had, buiten de geniale baseline “het drankje van de toekomst – nu reeds verkrijgbaar“, verder ook niets om te bieden voor de dorstige medemens.

Om maar te zeggen, als de Schatbewaarder een Gin-Tonic Bien Soigné maakt, dan kunnen de clubleden enkel hun beide pollekes kussen en zich vastklampen aan dat heerlijke goedje, gefikst door een ervaringsspecialist.

Wat heb je nodig voor 4 volwassen manskerels?

de schatbewaarder checkt de alcoholwaarden van z'n apero
de schatbewaarder checkt de alcoholwaarden van z’n apero
  1. Een flaske London Dry Gin Cucumber (70cl)
  2. Vier flaskes premium tonic (4x200ml)
  3. Een handvol ijsblokjes
  4. Vier grote glazen
  5. VOORAL GEEN GARNITUUR, dat is voor losers.

De bereiding:
a) Verdeel een halve fles Gin Cucumber over de 4 glazen, net geen 9 centilieters per glas dus.
b) Klets in elk glas wat ijsblokkies.
c) Minimaal aanvullen met pakweg 8 centilieters per glas.

De presentatie:
Als je kleine handen hebt, zet je de glazen op een plateau en breng je ze naar je vriendjes. Anders breng je ze gewoon naar buiten met je handen.

Conclusie:
De club zelf dronk 2 porties per paardekop. Daarvoor heb je dus de volledige flas Gin nodig en slechts 3 flaskes Tonic. Dat laatste flaske raden we aan om de ochtend daarna binnen te gieten. Als dat lukt, dan is je spons okee. Als je dat enkel binnenkrijgt met nog een extra toets alkihool, dan begin je toch een problematische drinker te worden.

De voordelen van deze Gin-To Bien-soigné zijn onder andere het gebruiksgemak gecombineerd met het snelle effect: Gewoon glaasje opslurpen en binnen het uurtje is iedereen zo meurg gelijk stoofvlees, zodanig dat het niet uitmaakt of je nog nootjes of stukjes selder serveert. 

De Clubleden willen de Schatbewaarder graag nogmaals bedanken om z’n expertise te delen en ons des ten gevolge zeer bien te soigneren. Ook een warme oproep aan de Jeroen Meus’en van deze wereld om de copyright te respecteren.

Ik ken net zoveel van wijn als Wesley Sonck van voetbal.

Toegegeven, Wezzel was best een aardige voetballer in z’n tijd, maar het is niet omdat je 457 profwedstrijden speelde, dat je ook iets zinnig over het spelletje te zeggen hebt. Ik kom ter zake – en wel nu: blijkt dat ik van augustus 2014 tot vandaag de dag exact 457 flessen vino degusteerde (dan wel wegklokte alsof het m’n laatste dag was). Over toeval gesproken. Verstand van wijn heb ik edoch niet. Continue reading Ik ken net zoveel van wijn als Wesley Sonck van voetbal.

Waarom de Jupiler Pro League nooit de Monsieur Rock Pro League zal heten.

IMG_3324In bui van nostalgie trok de Secretaris afgelopen week naar de Delhaize in Betekom. Niet dat hij aan die locatie herinneringen heeft, laat staan goede, maar hij dacht wel opeens aan de Teenagers from Betekom, het hilarische luisterspel om te lachen uit 1993 van het Leugenpaleis.  De Secretaris was toevallig in Betekom om inkopen te doen, dat is dicht bij huis en het is nog net niet Aarschot. Vergeet dus maar heel die eerste zin van deze openende alinea van dat nostalgisch gezever.

Enfin, het oog van de secretaris viel op een stijlvol flesje Monsieur Rock staan. Op hun website als volgt beschreven:

Monsieur Rock bier is een blond bier met een alcoholpercentage van 6,6%. Het wordt gebrouwen met slechts 4 ingrediënten: Pilsener gerstemout, aromatische hop, water en speciaal voor lage gisting geselecteerde giststammen.

Het is een bier van lage gisting, gegist op zeer lage temperatuur zoals sommige speciale bieren meer dan 40 jaar geleden werden gemaakt. Het betreft dus een traditioneel bier dat wordt gebrouwen met moderne technieken.

In de winkel was de zin “blond bier met alcoholpercentage van 6,6%” reeds genoeg om prompt twee flaskes in de kar te leggen: Als we maar kunnen slurpen, niet waar?

Twee dagen geleden dronk ik het biertje zonder aarzelen op. Jean-Marie Rock, voormalig meester-brouwer van Orval, maakte deze pils in samenwerking met een of andere andere Engelse flugel, wat vermoedelijk de platte, waterachtige smaak verklaart. Dat de heer Rock in pensioen is omdat hij ze niet allevijf op een rij meer heeft, is niet objectief afgetoetst, maar we poneren het toch maar lekker.

Verder heeft de Secretaris weinig herinneringen aan dit flaske bier. Dat in tegenstelling tot een goede frisse Jupiler: sjonge sjonge,  heeft de secretaris daar al een hectolietertje van verzet, seg! En plezante herinneringen daaraan achteraf. Zo van: “weet ge nog die ene keer dat we jupiler dronken!” En dat iedereen dan “JA!” roept.

Wel, dat heb je niet bij een Monsieur Rock. Na een monsieur Rock ga je teleurgesteld slapen.  Een beetje zoals na de helft van de Jupiler Pro League wedstrijden.

Tip voor hamburger-twijfelaars

Dat Quick wordt overgenomen door Burger King weten we ondertussen al en wie twijfelt tussen de Wopper en de Giant, stelt de foute vraag. De correcte vraag is: bestaat er een hamburger, die vettiger is dan een fastfood-hamburger én meer vlees bevat dan een fastfoodhamburger? Het antwoord is volmondig ja en  -het wordt beter- en hij wordt verkocht in een keet die het absolute tegenovergestelde is van een hipster-hamburger-truck-weet-ik-veel-ecologische-shit-whatever.

De club wil, gezien haar bescheiden achtergrond in het rurale Ottenburg, niet discrimineren, maar raadt deze plek toch af voor zwangere, vegetarische m/v/x. Aan de hand van uitgebreide data-analyse biedt volgend klantenprofiel zich aan. Continue reading Tip voor hamburger-twijfelaars

De Napolitaanse pizza au fond

De helft van uw favoriete Ottenburgse Business Lunch Club, met name de secretaris en de schatbewaarder, trokken in de zomer van 2016 naar Genk om er pizza te eten. Je zou denken dat er van al die Italianen, gelokt door fysieke arbeidsvreugde, ook hun nationale receptenboek zouden meenemen… En dat is ook zo, aldus onze insider: gewoon even in de Vennestraat flaneren en keuze te over: La Posta voor een pasta of suggesties, heel informeel en eenvoudig, maar wel heel lekker. Of Casa Paglia, ook van de eigenaars van La Posta, maar hier eet je pizza. Als je voor een dakterras wil gaan, dan ga je naar Carbone. Of in het centrum kan je terecht bij Peppe, gekend van njam!tv, en die kerel blijkt echt te bestaan… Dat is al de tweede keer -na Ben Weyts- dat uw secretaris een echte persoon met een typetje verwart.

De keuze van de club viel echter op de laatste tip van onze insider: Il Proverbio. De chef-kok van dienst is een heuse Limburger-wereldburger. Economist van opleiding, pizza-boy omdat het kan. Die rakker heeft het in zijn hoofd gehaald om helemaal naar Napels te gaan om een speciale opleiding tot Napolitaanse pizza-boy te volgen. Nu is hij de eerste Napolitaanse pizza-boy in de Benelux met een speciaal diplomaatje en daarmee staat hij ook als eerste pizzeria vermeld in de Michelgids.  Continue reading De Napolitaanse pizza au fond

De beste Gin Tonic drink je niet in den Twalseree

beyonce

Maar wel in Luzine, je weet wel. Je moet er dan wel wat vast voedsel bij verorberen, maar echt klagen gaan we daar niet over doen. Het staat buiten kijf dat er nog andere oorden zijn, waar deftige Gin Tonics in elkaar geflanst worden, maar een mens moet ergens beginnen.

Continue reading De beste Gin Tonic drink je niet in den Twalseree

L’Amandier

imagesHaaaa…Genval. Le Lac. Het Monaco van Wallonië.

Men zou denken: de goeie commerçant telt hier vanzelleves een paar positieve gehele getallen bij de gebruikelijke verkoopprijsberekenfactor (of hoe heet dat).

Niet zo in L’Amandier, op een steenworp van het meer.

  • Ontvangst: hartelijk
  • Sfeer: huiselijk
  • Eten: verfijnd

Een lunch menu, 3-gangen inclusief aangepaste wijn klokt er af op 36 euro.

Top, en maar net de grens over.

Recensie Bistro Refter, Brugge

emeli sandeZo om de vijf jaar komen wij eens in Brugge – ik kan er ook een paar jaar naast zijn – om te kijken of die middeleeuwse gebouwen er nog staan, of die bootjes nog varen, of het er op zaterdag nog te druk is. Een paar weken terug was het weer zo ver. Dat van die zaterdag klopt nog, gelukkig waren we er ook op vrijdag – aangenaam druk – en hadden we zaterdag iets om naar uit te kijken.  Brugge telt tal van deftige eetetablissementen, keuze te over dus. Veel volzet echter als je te lang wacht om te reserveren, een défaut van ondergetekende. Maar de Refter had wel nog een plaatsje, in de eerste shift. De Refter, het ‘kleine broertje’ van sterrenrestaurant De Karmeliet, dat kan niet slecht zijn, zeker niet voor de portemonnee.

Zo net voor we ons naar de Bistro begeven nog even op ‘tripadvisor’ wat commentaren lezen, altijd grappig, meestal toch… Nu kon een kleine godverdomme toch niet onderdrukt worden. En : ‘Hadden we niet beter ergens anders gereserveerd?’…

Continue reading Recensie Bistro Refter, Brugge