Dit zijn de 39 Restaurants waar OBLC de voorbije 10 jaar ging lunchen.

In 2017 bestaat de Ottenburg Business Lunch Club 10 jaar. Dat is al 10 jaar Kwalitatief eten en Kwantitatief drinken. Dat is al 10 jaar een select clubje van jonge entrepreneurs die bewust kiezen voor het goede leven. Dat is al 10 jaar trends zetten. Dat is al 10 jaar cannetten jupiler drinken en kleine flesje alkiehool kopen. Dat is al 10 jaar ijveren voor de comeback van de witte pens. Dat is, kortom, al 10 jaar kameraderie.  Continue reading Dit zijn de 39 Restaurants waar OBLC de voorbije 10 jaar ging lunchen.

De 3 voordelen van kleine flesjes alkiehol

Kleine flesjes zijn handig, sociaal en plezant
Kleine flesjes zijn handig, sociaal en plezant

De voordelen van kleine flesjes alkiehol zijn legio. Onze schatbewaarder, die vanuit zijn functie vaak met prijs-kwaliteit bezig is, somt ze graag op voor u. Want er kunnen niet genoeg kleine flesjes alkiehool in omloop zijn. Een klein flesje alkiehool is voornamelijk handig,  en sociaal, maar uiteindelijk zijn ze gewoon plezant! Continue reading De 3 voordelen van kleine flesjes alkiehol

Wanhopige lezersbrief: Wat moeten wij drinken op Rock Werchter met dit weder?

Het is des mensens om kwantitatief drinken te combineren met een andere activiteit. De achterklap, weet u wel. De Club combineert kwantitatief drinken al een decennium lang succesvol met kwalitatief eten. Maar er zijn blijkbaar ook mensen die kwantatief drinken graag combineren met luide, mediokere muziek op festivals.  Eén van hen stuurde de Chef d’Ambiance gisterenavond een wanhopige mail. “Wat moeten wij in godsnaam drinken op Rock Werchter met dit kutweer?Continue reading Wanhopige lezersbrief: Wat moeten wij drinken op Rock Werchter met dit weder?

De Président-Fondateur à Vie adviseerde bij de keuze van het Bosuilbier van de Maand.

Als je wordt uitgenodigd door Jacques en z’n goedschikse trawanten van Cafetaria De Bosuil voor een bierproeverij, dan zorgt dat voor een warm gevoel. Het hartje slaat z’n slagje over en de neuronen knetteren als een kletsnat testlabmuisje op 48 volt. De toog was opgedirkt met een 30-tal biertjes allerhand allooi: het resultaat van “biervoyageurs” die hun nieuwe biertjes trachten te slijten aan door-de-fiscus-uitgeperste horeca-uitbaters. De bedoeling van dit dipsomamisch festival is om een voor een paar weken een bier van de maand te kiezen (Jezus-eik drinkt zeer snel).

Ik verbaas me vooreest over het professionalisme dat deze heren aan de dag leggen. Geen sprake van ouderwets, ordinair gehijs…proeven is kunst en  de regels zijn duidelijk:

  1. Jacques en z’n goedschikse trawanten proeven bier.

    Vul tulpglazen met 2 vingers bier

  2. Ruik, wals, ruik, proef, wals, proef nog ‘ns
  3. Is ie bijna-lekker ofte slecht? Geef aan Jacques, die kapt de bocht weg en spoelt je glas.
  4. Kies een ander biertje
  5. Is ie goed, zeg iets leuks
  6. Spuug niet uit, dat is vies en zondig

Wat daarna gebeurt, is te zot voor woorden en zou een slechtmiddelmatig zytholoog al tot wanhoop drijven. Qua pure smaakherkenning komen we namelijk niet verder dan zoet, bitter en superzuur. Waar een Druivenstreker dan weer wel in uitblinkt is die creativiteit waarmee onkunde wordt verdoezeld als ware het een kunst. Een bloemlezing:

Dees is “Terre”-iebel slecht – Qua onbelangrijkheid scheert den deze nen hogen top – Dit vocht verveelt – Whiskas – Juist stapkousen, na 5 dagen wandelen, in de regen – Hier word ik persies nuchter van – Dees is alleen nat – Gebrouwen door baggerwerken De Nul? – Misschien iets voor ’s morgens – Plakt ewa neig aan mijn glas, het duurt te lang eer ik iets binnenkrijg.

Time is money in de horeca dus op een uurtje zijn we d’ervan af. De shortlist is experimenteel: Kotmadam, Le Fort tripel, Jackie Brown, Lupulus Organicus en Simplex.

Als u dra uw lievelingsbrasserie De Bosuil aandoet, proef het bier van de maand. Er is hard aan gewerkt.

Recensie: La Scala, Italiaans op z’n Brussels met veel gebakken lucht

Een trip down memory lane, dollen met Michel en Marie-T in de Bierkar. Nu is de Bierkar een Italiaans restaurant. 

De Bierkar in Maleizen, dat was een certitude. De gezelligheid werd immers gegarandeerd door 2 vaste items: perfect getapte Hoegaarden hijsen aan den toog en een vrijblijvend klapke doen met Marie-T en/of Michel. De bierkar is helaas niet meer, neen, het is nu La Scala, een Brussels-Italiaans restaurant. De Secretaris zette zich over zijn “vroeger was alles beter” en aanvaardde de uitnodiging van de dochter van Michel om als eerste het terras te testen. 

Het terras was eigenlijk nog niet echt open. Een PVC-buis met ne pot bloemen ingekletst en een scheef getrokken pergolake op de plek waar vroeger petanquebaan 1 was, neen, daar gaan ze geen prijzen mee winnen. Maar hé, het was een sneakpreview, het weer was fantastisch en we waren in goed gezelschap, want zowel Michel’s dochter als de Secretaris hadden hun levensgezel meegenomen. Potentieel is er wel hoor in die tuin, onder kerktoren van Maleizen, de klusjesman was binnen trouwens ook nog fameus aan de slag. 

Antonio, de Patron, die graag pocht met zijn klandizie met standing (Will Tura, Enzo Scifo, Lange Jojo en Michel, voormalig topper van de Bierkar en tevens eigenaar van het pand), heeft volgens mij al meer onzin dan goede gerechten verkocht, maar een plezante Poire Williams is hij wel. 

De Secretaris vraagt welke Gin onze Italiaanse kameraad allemaal serveert als aperitief. 

“Gordons.”

Stilte. 

“Un classic!”

Bon, van nen Gordon is nog niemand gestorven, dus doe ze maar bien soigné, Antonio. Samen met de GT’s komt ook de kaart en dat is altijd efkes keuzestress. 

Bij een Italiaans restaurant zit je dan ook met de ongeschreven wet dat je eigenlijk géén pizza mag bestellen, tenzij het restaurant erom bekend staat unieke pizza’s te bakken. Dan zou het weer wel mogen. Ja, wat te kiezen dan, want door de culinaire mand vallen wil een man als de Secretaris niet. Zou Enzo Scifo, met zijn dikke hansworst, zich daar geen kloten van aantrekken en steevast een pizza Tropical bestellen. Mmm Ananas, pense ‘t-il! 

Gelukkig komt Antonio met het verlossende en toch ook wat bizarre nieuws dat de pizza-bakker ziek is en dat er geen pizza’s zijn vanavond. De dochter van Michel, gepokt en gemazeld in de stiel der horen, zien en zwijgen, laat dat laatste achterwege en zegt droog: hij heeft em ontslagen. 

A l’Italienne betekent: te duur en plat gekookt, als men over asperges spreekt.

Bon, geen nood, want de keuzestress beperkt zich tot 1 bladzijde van de kaart. Terwijl we daar naar kijken, komt Antonio met het voorstel om de suggestie te pakken: Asperges à l’Italienne, deux assiettes pour partager? Biensur, Toni! Eens benieuwd wat die Italianen met Asperges doen! Blijkbaar er naar kijken terwijl ze wak worden gekookt, er dan een een stuk taaie eps rond draaien en op een bordje uitgedroogde sla leggen. Balsamico, check. Tikken-eike van vorig weekend in kwartjes gesneden dabei en hopla, 19 eurots pour l’assiette. 

De laatste keer dat we zoveel voor asperges hebben betaald, was in le Pigeon d’Or in Ukkel en dat was perfectie in een sterrestaurant. Den Brusselse zever was toen inclu. Sorry Antonio, de lat ligt hoog. 

Zou de Secretaris zich nog eens laten vangen aan de suggestie? Neen toch. Ook

Coquilles-Saint-Jacquelines met platte pâtes.

niet als het des pâtes met Coquilles Saint-Jacques zijn? Jep, vogel voor de kat. Toch laten vangen. Het waren eerder Coquiles Saint-Jacquelines, maar alleszins niet katsjoe gebakken ditmaal. Van een Italiaans restaurant verwacht je tegenwoordig trouwens ook dat ze hun pâtes zelf snijden, toch? Of misschien is de Secretaris te streng, maar je verwacht wel de capaciteit om ze al dente te koken? Neen, helaas de pasta was in hetzelfde bedje/kastrolleke ziek als de asperges. Snijdt de chef-kok dan niets zelf en deftig op maat? Jawel hoor, want de klusjesman waarvan sprake in alinea 2 bleek uiteindelijk ook de kok te zijn.

De twee vrouwtjes in het gezelschap kozen dan weer voor een escalope enerzijds en een portie platte pâtes RIgatoni met zeevruchten, eigenhandig gevangen in de Lac de Genval, zekers. Joa Luc, 3 scampo er op en klaar is de klusjesman. Op de escalope niets aan te merken, beest goed platgeklopt en wat keis en tomattekessaus opgekletst. Ideal.

Montepulciano d’Abruzzo. Da’s 25 eurots voor een flaske rood? Ja, doe ons maar 2 flessen. De vrouw van de Secretaris twijfelt niet. Dessert is er ook nog: allez, de crema caramel helazement niet, maar enkel chocomousse en een tiramismu. Chocomousse au chocolat dan maar. Veel te waterig. Ach ja, wegspoelen met wat koffie en dat tweede fleske vino kraken.

We laten het allemaal niet aan ons hart komen. Met we bedoelen we zowel de tafelgenoten als Antonio zelf, die wegens een lege zaal en dito terras, te pas en te onpas bij aan tafel komt staan om wat flauwe moppen te tappen. Het is weer is zwoel, de wijn gaat goed binnen. Het leven is goed.

Conclusie:
Een te vermijden keet gaan we La Scala niet noemen, maar warm aanbevelen zeker ook niet, tenzij onder strikte voorwaarden. Zeker niet gastronomische ambites passeren of een speciaal moment vieren. Neen, ga gewoon op een doordeweekse dag. Als het terras af is. En er een echte pizzamaker aanwezig is.Laat de suggesties links liggen en bestel sans gêne een Pizza Tropical. Zorg zelf voor goed gezelschap, drink een flaske rode vino of 2 en denk terug aan de gouden tijden van de Bierkar met Michel en Marie-Thèrese.

Wilt u gewoon frisse Hoegaarden hijsen? Dan rijdt u beter even via de E411 naar den Bosuil, bij Michel en Coquille-Saint-Jacky.

Recensie: Melchior, met de M van “mmmm, lekker.”

Laat ons meteen met een open deur in het huisje weltevree vallen: Wij hebben nondepitjes lekker gegeten, goed gedronken (in de betekenis van zowel lekker als veel) en ons fameus geamuseerd in Melchi-or te Tienen. De rondleiding en de babbel met de patron achteraf waren volledig inclu en het was prijs-kwaliteit al een overduidelijke calvados in de waardemeter van de Club. Hieronder een verslag dat we afraden om te lezen, omdat u best meteen een tafeltje boekt, want geloof ons: ‘t is goed. echt goed. 

Continue reading Recensie: Melchior, met de M van “mmmm, lekker.”

Recensie: We houden van la Wallonie, iets minder van L’Art-Home

Het valt al ‘ns voor dat ik de grenzen verleg en de taalbarrièrre doorbreek aan de snelheid van een “adje”. Wallonië, waar een angstige minderheid der Belgen gehuisvest is (“Woehoeeeee…Bart Le Wèvre, le loup-garou”). Ik ben er graag. Niet in het minst omdat het op een steenworp onzer Druivenstreek ligt en parkeren bijna verniet is, tevens is er des avondsch geen alkiehol-kontrole. Jean Avec La Cascette De La Gendarmerie werkt er de neuf à cinq, et pas une minute teveel.

In Wavre is doorgaans geen hol te beleven, maar het herbergt wel een paar leuke eetablissementen. “Tero” is bvb. een persoonlijk favorietje en in “Le Diable au Thym” ben je altijd bien servi. En kent u “Un Altro Mondo” al?

Continue reading Recensie: We houden van la Wallonie, iets minder van L’Art-Home